makaronzserem.eu – grupa kolarska ;)

Tour de Pologne dla amatorów 2011 – relacja

08 sierpnia 2011, 21:35

W tegorocznym Tour de Pologne Amatorów miała startować Agnieszka, jako, że szosa to głównie jej domena. Jednak w trakcie przygotowań z tej imprezy zrezygnowaliśmy – zebrało się zbyt wiele przeciwności. Los się jednak uśmiechnął do nas gdy to serwis ligamtb.pl zorganizował konkurs na Facebooku, w którym wygraną był udział w TPDA jako VIP Banku BGŻ. Nie czekając długo wziąłem w nim udział – no bo jakby się udało to grzechem byłoby nie skorzystać… i akurat tak się złożyło, że wygrałem… :)

I od razu zaczęły się mnożyć problemy: kondycja słaba bo od miesiąca niewiele treningów i ciągle praca, przygotowuje się do zawodów w Krakowie z końcem września, więc owe TDPA to tylko treningowo potraktować, a bo rower szosowy nie istnieje, a to znowu z urlopem będą problemy (no bo zawody w piątek, a trening z Ryszardem Szurkowskim już w czwartek).. itd. No ale cóż to gdy spełnia się jedno z marzeń – takie problemy w moment znikają ;)

Z rowerem faktycznie trochę problemów było – szosowego nie posiadam (no pewien mam, ale raz, że to damka raczej dla Agnieszki, a dwa, że wymaga jeszcze sporo nakładu pracy), a mój główny rower startowy, tj. GT Zaskar LE ciągle był rozebrany na części pierwsze po ostatnich zawodach a ja średnio miałem czas z nim zrobić. Po odrobieniu się z pracą w końcu udało się na tydzień przed zawodami zabrać za prace nad złożeniem ścigacza na zawody i nad własną kondycją. Miałem nadzieję choć przepalanie jakieś zrobić coby nie być zastanym dramatycznie…

Rower składałem 4 wieczory – tylne koło po terenowych bojach było mocno rozcentrowane, pancerze i linki nowe wymagały pomierzenia, pocięcia i pozakładania, kaseta wymagała złożenia (a to nie takie oczywiste wybierając spośród 3 podobnych kaset złożyć wszystko w odpowiedniej kolejności), przerzutki do wyczyszczenia, wysmarowania, założenia i regulacji, manetki do rozkręcenia i wyczyszczenia i nasmarowania, klamki do wyczyszczenia (tyle tego czyszczenia bo ostatnie zawody, które przeżył ten rower to 8h jazdy w ulewie i błocie), piasty na szczęście przeserwisowałem już wcześniej, więc pozostał jeszcze tylko widelec… oczywiście wybór padł na sztywniaka, no bo przecież jak inaczej na szosie :) Niestety, ale okazało się, że sterówka sięga pod górną śrubę w mostku (co jednak uznałem za niewielki problem, bo w końcu to szosa) – gorzej, bo śruba od top capa do kasowania luzu wchodziła tylko na 3 zwoje – a to już zbyt wielkie ryzyko, żeby nie powiedzieć, że głupota. Udało się jednak coś dłuższego dopasować i… jeden jedyny mankament nie do usunięcia to wyrobione miski sterów – miałem więc do wyboru albo luz na sterach albo skręcenie ich mocniej. Wybrałem to drugie – i tak są do wymiany.. w efekcie maszyna zaprezentowała się jak na Zaskara z roku 2000 przystało – pięknie i dostojnie!

Udało mi się też odbyć… jeden trening na trenażerze (pogoda w lipcu nie rozpieszczała, więc na szosę i tak szans wcześniej nie było a od trenażera trochę mnie po zimie odrzucało). Col Du Tourmalet wyjechałem bardzo ładnie, więc podbudowany, że z moją kondycją tragedii nie ma (w końcu cała zima i wiosna mocno przepracowane treningowe) skompletowałem jeszcze tylko graty na wyjazd, zdecydowałem się, że jadę na mega – lekko, czyli bez dętki nawet i pompki, załatwiłem urlop i nocleg, Agnieszka zorganizowała całe zaplecze logistyczne – byliśmy gotowi :) W czwartek o 13:30 wyjazd z Krakowa i o 15:30 zameldowaliśmy się w Poroninie. Jeszcze nie zdążyliśmy się do końca rozpakować gdy to już biegliśmy na Zakopiankę oglądać kolarzy jadących kolejną pętlę 5 etapu TDP. Wojtuś był zachwycony – autami policyjnymi, helikopterem, autami z kołami i rowerami na dachu i oczywiście… kolarzami! Nawet nauczył się krzyczeć na nich „dawaj, dawaj!” :D

O 17 jednak miał się odbyć trening z Ryszardem Szurkowskim na podjeździe pod Gliczarów Górny, więc szybko się przebrałem, sprawdziłem jeszcze rower i ogień. Przejechałem drogą równoległą do Zakopianki do Białego Dunajca i stąd do góry do Gliczarowa tak aby zjechać na miejsce treningu z góry – taka forma rozgrzewki :) Na górze pogoniłem jeszcze kilku kolarzy, którzy przejechali zjazd na Gliczarów Dolny i jechali w kierunku Białego Dunajca, aż w końcu trafiliśmy w drogę zjazdową razem.

Zjazd z Gliczarowa Górnego na Gliczarów Dolny jest bardzo szybki i dość techniczny – miejscami wąski i posiada kilka zakrętów, przed którymi należy sporo dohamować. Ja tu zamknąłem blat i dociągnąłem bez dokręcania do 80km/h. Po drodze minąłem kogoś na kolarzówce, rzuciłem mu szybkie „cześć” i pognałem dalej. Chwilę później przed ostatnim zakrętem zjazdu (ostry, wjeżdżający do lasu) sporo dohamowałem, bo jednak droga była otwarta dla ruchu, więc bałem się wyjeżdżającego auta… i oczywiście auto się pokazało, jednak ja już jechałem z dużo mniejszą prędkością oraz byłem po wewnętrznej stronie zakrętu, więc przemknąłem bez problemu i dalej ogień do mety. Na dole lekka wrzawa i karetka zabezpieczająca trening – akurat włączała koguta i wystartowała z piskiem (albo raczej szuraniem na szutrze). Zatrzymałem się i obróciłem – zauważyłem, że ów kolarz, który śmigał za mną wyleciał zza tego ostatniego zakrętu… i to dość daleko. Zjechałem do mety, wypytałem się co się stało (w odpowiedzi udało mi się uzyskać tylko tyle, że wyprostował zakręt) i… tyle. Po chwili zdecydowałem się podjechać i spytać czy nie będzie p0trzebna jakaś pomoc inna niż medyczna, która już była zapewniona.. okazało się, że Paweł (tak miał na imię ów kolarz) jest sam i przydałby się mu transport roweru. Przy okazji dowiedziałem się też, że prawdopodobnie ma złamany obojczyk.. niestety, ale na dole nie mogłem zorganizować w żaden sposób tegoż transportu – w tym miejscu żadne busy nie jeździły, a obecni „kolarze” byli niestety bardziej zainteresowani osobą Ryszarda Szurkowskiego i rozpoczęciem owego treningu niż pomocą koledze.. na szczęście udało mi się dogadać z lokalsami zabezpieczającymi dmuchany balon startowy – mieli busa i byli bardzo chętni do pomocy :) Rower trafił na pakę i akurat z końcem treningu gdy zjechałem do Poronina kierowca podrzucił mi go pod dom :)

Co do samego treningu – opóźnił się dość przez aktorów Czasu Honoru, którzy mieli w nim również uczestniczyć (Maciej Zakościelny, Jakub Wesołowski, Jan Wieczorkowski i Antoni Pawlicki). Mimo wszystko jednak miło było pojechać i zobaczyć ich na żywo, a te kilka minut w tę czy tamtą stronę różnicy nie robiło – ja akurat skończyłem pomagać Pawłowi na ile mogłem, karetka zabrała go do szpitala, Ryszard Szurkowski był oblegany już przez kamery i ciężko było się do niego dostać (a miałem chytry plan zdobycia autografu, specjalnie w tym celu wziąłem flamaster coby ów podpis dostać na widelcu sztywnym).

W końcu trening się rozpoczął – w zasadzie to tylko taka lajtowa jazda pod górkę. Nakręciłem tutaj kawałek filmiku, porobiłem trochę zdjęć – taka spokojna jazda pod górkę i rozmowy o tym i owym. Zakończyliśmy zmagania zjazdem na rondo w Bukowinie, gdzie akurat miał mieć miejsce ostatni przejazd kolarzy z TDP. Tutaj złapałem Ryszarda Szurkowskiego i wyprosiłem o autograf :) Przy okazji też przekazałem flamaster pozostałym, bo zainteresowanie podpisem mistrza było bardzo wielkie – podpisywał ramy, kaski, koszulki.. :)

Teraz jeszcze pozostała mi tylko rejestracja w biurze zawodów; mieściło się ono w Termach w Bukowinie, czyli kawałek w dół od ronda. Obsługa bardzo miła i rzeczowa – miałem się tu zgłosić z hasłem „VIP Banku BGŻ”, więc jak tylko hasło podałem tak też od razu zrobiło się śmiesznie :D „Pan VIP tu podejdzie”, „jak się jest VIPem to trzeba cierpieć” itd - myślałem, że padnę ze śmiechu :D Po wypełnieniu formularza dostałem całą masę gadżetów – koszulkę startową, rękawiczki startowe, skarpetki startowe, t-shirt, smycz, bloczek na posiłek po zawodach oraz karnet na 2,5h w Termach – istotnie poczułem się jak VIP :) Upchawszy to wszystko do kieszeni w świętej koszulce GT udałem się z powrotem do Poronina…

Rano w dzień zawodów koks mleczno – bananowo – płatkowośniadaniowy, banany w kieszeń, ubranie teamowe „Bank BGŻ” i rozgrzewka, czyli podjazd pod Bukowinę z Poronina. Pogoda zapowiadała się świetnie – może nawet za ciepło.. plaża, plaża, plaża.. podjazd na górę chwilkę mi zajął – bardzo nie chciałem się dojechać tuż przed zawodami, więc wysoka kadencja, środkowy blat i powoli do góry. Na drodze nie spotkałem żadnego innego kolarza – aż dziwne, bo jak inaczej dostali się na górę skoro drogi pozamykane przed startem..?

Po dojechaniu do Term zacząłem oglądać wszystkie możliwe autobusy PRO Teamów biorących udział w TDP – a było tego sporo… wozy serwisowe, rowery, koła, serwisanci – krajobraz kosmiczny – na prawdę robił wrażenie. W końcu po sesji zdjęciowej postanowiłem udać się na start. Pakiet VIP obejmował start z pierwszego sektora, więc zdecydowałem się tam podjechać. Niestety okazało się, że to praktycznie niemożliwe – sektor cały zapchany, dojście do niego również… koszmar. Jednak jako, że pomiar czasu miał i tak być indywidualny, tak tez już miałem się ustawić na końcu ostatniego sektora, gdy jeszcze dałem sobie szansę i próbowałem się wcisnąć tuż za pierwszy sektor. Tam usłyszałem, że tu jest „Bank BPH” tudzież inny i BGŻu tu nie chcą :D W końcu ktoś się zlitował i gdzieś tam się wcisnąłem :)

W tym miejscu przypomniałem sobie, że oczywiście zapomniałem posmarować się kremem, więc najwyżej będę spalony dzień później – trudno.. W pierwszej linii obok Ryszarda Szurkowskiego stał również Szwajcar Tony Rominger, nasi aktorzy oraz Iwona Guzowska. A za nimi sporo innych VIPów Banku BGŻ..

3,2,1… strzał i start. Powoli, bo tłok, po chwili można już było wsiąść na rower i powoli do góry (podjazd na rondo). W tym miejscu od razu można było wyprzedzić sporo VIPów, którzy walczyli już tutaj o życie ;) Wjazd na rondo, blat i ogień w dół do Poronina. Od razu starałem się siąść komuś na kole, bo jednak na 26″ ciężko na pierwszego dokręcić w tym miejscu więcej niż 60km/h. Mimo moich 65km/h w czyimś cieniu i tak wyprzedzało mnie całkiem sporo o wiele szybszych.. no cóż – na kolarzówce z wielkim blatem można więcej :) Zjazd do Poronina zajął mi 8 minut. Starałem się jechać ciągle komuś na kole coby się rozkręcić mocniej. W Poroninie doznałem szoku gdy to wjechaliśmy między ludzi dopingujących, krzyczących, biegających… kosmos – niesamowity klimat :) Przejechaliśmy przez baloniki i naklejki na jezdni i ogień dalej – pierwszy podjazd pod Ząb. Tutaj kilka grup koksów popędziło do góry całkiem jakby jechali w dół (przynajmniej w porównaniu do moich 20km/h na początku podjazdu i 11km/h na końcu). Podjazd ten zajął mi koło 18 minut. Dalej zjazd z Zębu – szybki i bardzo prosty – licznik pokazywał znów max 65km/h. Po drodze kilka wiosek a w nich ciągle świetny doping – tego się nie zapomni… :) No i zaczął się podjazd pod Czerwienne i dalej pod Serockie – długi i żmudny – a przede wszystkim otwarty, więc patelnia koszmarna. Jednak podjazd ten był urozmaicony krótkimi zjazdami i prostymi, dzięki czemu jechało się go dość dynamicznie – ciągle u kogoś na kole czy prowadząc. Zajął mi 33 minuty, po czym na bufecie przy sporej prędkości wyłapałem wodę i zacząłem bardzo szybki zjazd – na Zakopiankę. Ten zjazd jest miejscami wąski, ale zakręty są świetnie wyprofilowane, więc budzik zamknięty i mknąłem miejscami 80km/h między domkami i polami – coś wspaniałego. Zakręty ostre były z daleka sygnalizowane gwizdkami osób zabezpieczających trasę.. organizacyjnie na prawdę rewelacja. Po zjeździe (8 minut tym razem) jeszcze szybki przejazd przez tory kolejowe, Zakopiankę i rozpoczęliśmy podjazd pod Gliczarów Górny. Początek lajtowo i bez problemów, choć czuć już było mocno zmęczenie, więc bez tej świeżości co dzień wcześniej w trakcie treningu z Ryszardem Szurkowskim.. im dalej tym bardziej stromo aż doszliśmy do finału czyli 2 miejsc z nachyleniem powyżej 20%. Obiecałem sobie wyjechać je w siodle, choć uzyskałem -20 do odwagi gdy zobaczyłem jak prawie wszystkich okolicznych kolarzy ów podjazd ściągnął na ziemię.. kto miał kompakta ten próbował, kto był koksem ten próbował a reszta po prostu wycieczka. Doping w tym miejscu był na prawdę rewelacyjny („54 gratulacje, dajesz, dajesz” – to okrzyki w moją stronę, jako, że udało mi się wyjechać całość). Generalnie podjazd sam w sobie nie jest kosmiczny, ale z bagażem zmęczenia na prawdę daje popalić. Do tego lokalsi na początku owych stromizn zorganizowali sobie grilla, dzięki czemu smród i dym poleciał właśnie na asfalt – takie utrudnienie dla podjeżdżających ;) Dalej już wypłaszczenie, premia górska Tauron i.. moje zdziwienie – gdy to okazało się, że zjeżdżamy znowu prawie do samej Białki, co oczywiście wiąże się z mocnym podjazdem – a ja ostatnie swoje siły wydałem pod Gliczarowem będąc pewnym, że dalej to tylko zjazd, lekki podjazd i meta… i zaczęła się moja 4 – kilometrowa gehenna. Zgasłem zupełnie – te ostatnie 4 kilometry jechałem 21 minut – to mówi samo za siebie. 100 metrów przed metą udało się zapiąć blat i ogień przez linię końcową. Spiker wyczytał mój numer, imię i nazwisko (ah ten VIP :D) i… odebrałem na mecie medal ukończenia i koniec… uff.

Na mecie zamieszanie związane z tym, że już niebawem miał startować tutaj TDP. Zjechałem więc na dół do bufetu, tutaj zorientowałem się, że gdzieś mi zaginął bloczek na obiad – a cholernie o nim (jedzeniu) marzyłem… niestety szef kuchni nie dał się przekonać aby mi wydać cokolwiek, więc zdecydowałem się, że sprzedam karnet na Termy (i tak nie miałem jak z niego skorzystać w tej chwili a ważny był niestety tylko tego samego dnia) a za zyskane fundusze zakupiłem coś w pobliskim bufecie :) Tutaj już doczekałem startu TDP i pognałem za nimi w dół do Poronina do Agnieszki i małego… i na tym zakończyłem przygodę z Tour de Pologne w tym roku – bardzo udaną, pełną wrażeń i zdecydowanie taką, którą chce się powtarzać co roku :)

Dzień po zawodach odwiedziłem jeszcze w szpitalu Pawła – chwilkę porozmawialiśmy, dowiedziałem się, że na szczęście zakończyło się tylko na złamanym obojczyku i, że w poniedziałek zostanie wypisany. Istotnie dużo szczęścia, bo jednak przy tej prędkości.. na szczęście tam była tylko trawa :) Rower Pawła również nie uległ uszkodzeniom sporym – do wymiany obręcz w przednim kole i na tym koniec. Na szczęście :)

Na koniec podziękowania dla całej ekipy Banku BGŻ, która istotnie robi bardzo wiele pozytywnych rzeczy na rzecz wszelkiej maści rowerzystów (już nawet nie samych kolarzy szosowych czy górskich). Jest to istotnie ewenement w naszym kraju, więc należy wspierać jak można tę instytucję – proponowałbym bankowcom BGŻu aby do każdego prywatnego konta dodawali ubezpieczenie rowerowe w PZU gratis, co by bardzo zachęciło sporo z nas do skorzystania z oferty. Ja akurat planuję i tak z niej skorzystać w związku ze wspieraniem takich inicjatyw ;)

No i oczywiście podziękowania dla logistyka nr.1, czyli mojej żony za wielki wkład w ten wyjazd :)

Statystyki: