Ponadto z każdego treningu Strava generuje sama statystykę wykonanych podjazdów a następnie wynik danego podjazdu porównuje do wyników innych osób w tym miejscu układając nas na odpowiednim miejscu:

Możemy sprawdzić szczegółowe dane na temat owego podjazdu:

Możemy też przeglądnąć historię swoich wyników na danym podjeździe:

Dodatkowo możemy połączyć konto z kontem na Facebooku czy Twitterze publikując nasze treningi, możemy osadzać widgety naszych treningów na swoich stronach czy w podpisach na forach. I co jeszcze istotne – możemy utworzyć swoją drużynę i osadzać widgety zbiorcze całej drużyny na swoich stronach – to na prawdę killing feature ;)

Gdy nam się nudzi i szukamy rywalizacji możemy poszukać okolicznych podjazdów, które wykonali inni i postarać się pobić rekord..:

Oczywiście Strava integruje się ładnie z urządzeniami mobilnymi (iPhone, Android, wiele rodzajów urządzeń treningowych Garmina itd). Dzięki temu używanie całej aplikacji staje się na prawdę bardzo proste..

Endomondo zdecydowanie odkladam na półkę. Jest ono bardzo przyjemne, ale raczej dla osób, które nie wnikają w szczegóły a rywalizacja ich nie dotyczy… Strava – welcome ;)

Na koniec podziękowania dla Pawła, który to jest informatorem od którego uzyskaliśmy cynk na temat tej aplikacji. Odpuścimy sobie może wątek przyczynowo – skutkowy pod tytułem: „gdybyś się nie wyjebał na tym zjeździe z Gliczarowa to my byśmy dalej ciemnogrodem z Endomondo stali ;)”.

Jednak nie objeżdżaliśmy idealnie trasy – staraliśmy się jedynie trzymać niektórych ciekawszych jej elementów. W sumie to wyszła nam wariacja Golonki i Langa ;) Trasa tego pierwszego była zawsze ambitna i miejscami techniczna (a w czasie deszczu na prawdę dawała w kość). Trasa drugiego (Skandia/Lang) jest dużo prostsza, co nie oznacza, że jest mniej wymagająca – to jest inna jazda i inna technika (szybciej, jazda w grupie itd..)

Trasa Skandii dostępna jest na stronie Skandii. Naszą trasę wrzuciłem do galerii poniżej. Wcześniej jednak statystyki z jazdy:

Oraz galeria zdjęć wraz z naszym przejazdem / profilem:

Wypad to spontan; trasa trzymała się luźno tego co przez ostatnie lata fundował nam Golonka na swoich zawodach plus sprawdziliśmy stan przejazdów przed najbliższymi zawodami niedzielnymi

Wyszło 765m podjazdów

Skolioza na podjeździe gdzieś w okolicy Brzoskwini

Endorfina w całej okazałości :)

Endorfina nawet drzewa potrafi powalić

A tutaj Skolioza na młynku tnie drzewo blatem

Szybki asfalt w kierunku Rudna

Pod zamek w Rudnie jest jeden zacny podjazd – mi się nie udało go wyjechać w całości nigdy. Skolioza dziś na Endorfinie zrobił to po raz pierwszy – respect! I ja to widziałem :)

Endorfina potrafi lewitować

A to już powolny Zaskar

Nie dość, że powolny to jeszcze powoduje chorobę kręgosłupa ;)

Zapomniałem rękawiczek teamowych ;)

Skolioza puścił się w dół drogą, którą ja określiłem jako "no can do" ;)

Łatwiej zjechać niż podejść :D

A to już elementy przełajowe. Tędy Golonka puścił ostatnio maraton :)

Zgroza jak głboko – lepiej nie wpaść ;)

Za Rudnem zrobiliśmy jeden podjazd terenowy, a potem już asfalty do Baczyna – czas nas gonił. Asfalty były mordercze – patelnia do kwadratu..

Trening w podjeżdżaniu Wąwozem Półrzeczki – udało się :D

A to już koloryt lokalny krakowskich maratonów – wszystkie ciągną się naokoło autostrady A-4. Jak jej nie widać to zazwyczaj słychać

Śmignęliśmy tym razem kółko Kasinka – Węglówka – Wiśniowa – Dobra – Jurków – Łętowe – Mszana – Kasina. Miał paść podjazd pod Ostre, ale czasowo nam nie wyszło – wyjazd z Krakowa pozbawił nas 2 godzin :o

Trasa tutaj:

I zdjęcia:

Podjazd pod Węglówkę

Przełęcz Jaworzyce

Zjazd na Wierzbanową

Zjazd na Wierzbanową

Okolice Porąbki

Początek podjazdu za Jurkowem

Podjazd na przełęcz pod Ćwilinem

Przełęcz pod Ćwilinem

W tle Łopień

Koks, koks :D I upał…

Widoki zacne były. A na Babiej śnieg

Coś tu widać – jest Babia, jest śnieg ;)

Teraz zamykamy budzik ;)

Wyszło pod 85km/h jakoś

Tu się ze Staszkiem rozstajemy – on na Lubomierz, ja z powrotem do Lubnia

Nowy most w Kasince. On tak wisi by-design :)

Pierwszy raz jest najgorszy ;) Most super, udało mi się nim przejechać jeszcze przed oficjalnym otwarciem.

A tak skończyło auto – zostawiłem na kilka godzin na parkingu pod Kefirkiem w Kasince :(

Dzisiejsza trasa:

Oraz zdjęcia:

A w dolinach piękna jesień
Złote liście lecą z drzew
Od Turbacza wieje wiatr, niesie nam tę wieść

Zima białym płaszczem swym już okryła Tatry
Mgła zabrała słońcu blask, wieją zimne wiatry.

A w dolinach piękna jesień
Złote liście sypie z drzew
Od Zawratu wieje wiatr, niesie nam tę wieść.

Hej dziewczyno nie smuć się w ten jesienny czas
Chociaż raz uśmiechnij się, przywróć oczom blask.

To nic że na szczytach zima
A w dolinach jesień już
Uśmiech twój przemieni wszystko, wiosną wróci znów.

Od Turbacza wieje wiatr, niesie nam tę wieść
Że tej nocy szczyty gór pokrył biały śnieg.”

Z wyjazdu mamy tez trochę materiału video, który zebraliśmy w całość:

Poniżej krótka fotorelacja z ostatniego wypadu na Turbacz. W dolinach jesień, na górze zima..

https://picasaweb.google.com/103373721347146424878/RetromtbPlTurbacz#

I od razu zaczęły się mnożyć problemy: kondycja słaba bo od miesiąca niewiele treningów i ciągle praca, przygotowuje się do zawodów w Krakowie z końcem września, więc owe TDPA to tylko treningowo potraktować, a bo rower szosowy nie istnieje, a to znowu z urlopem będą problemy (no bo zawody w piątek, a trening z Ryszardem Szurkowskim już w czwartek).. itd. No ale cóż to gdy spełnia się jedno z marzeń – takie problemy w moment znikają ;)

Z rowerem faktycznie trochę problemów było – szosowego nie posiadam (no pewien mam, ale raz, że to damka raczej dla Agnieszki, a dwa, że wymaga jeszcze sporo nakładu pracy), a mój główny rower startowy, tj. GT Zaskar LE ciągle był rozebrany na części pierwsze po ostatnich zawodach a ja średnio miałem czas z nim zrobić. Po odrobieniu się z pracą w końcu udało się na tydzień przed zawodami zabrać za prace nad złożeniem ścigacza na zawody i nad własną kondycją. Miałem nadzieję choć przepalanie jakieś zrobić coby nie być zastanym dramatycznie…

Rower składałem 4 wieczory – tylne koło po terenowych bojach było mocno rozcentrowane, pancerze i linki nowe wymagały pomierzenia, pocięcia i pozakładania, kaseta wymagała złożenia (a to nie takie oczywiste wybierając spośród 3 podobnych kaset złożyć wszystko w odpowiedniej kolejności), przerzutki do wyczyszczenia, wysmarowania, założenia i regulacji, manetki do rozkręcenia i wyczyszczenia i nasmarowania, klamki do wyczyszczenia (tyle tego czyszczenia bo ostatnie zawody, które przeżył ten rower to 8h jazdy w ulewie i błocie), piasty na szczęście przeserwisowałem już wcześniej, więc pozostał jeszcze tylko widelec… oczywiście wybór padł na sztywniaka, no bo przecież jak inaczej na szosie :) Niestety, ale okazało się, że sterówka sięga pod górną śrubę w mostku (co jednak uznałem za niewielki problem, bo w końcu to szosa) – gorzej, bo śruba od top capa do kasowania luzu wchodziła tylko na 3 zwoje – a to już zbyt wielkie ryzyko, żeby nie powiedzieć, że głupota. Udało się jednak coś dłuższego dopasować i… jeden jedyny mankament nie do usunięcia to wyrobione miski sterów – miałem więc do wyboru albo luz na sterach albo skręcenie ich mocniej. Wybrałem to drugie – i tak są do wymiany.. w efekcie maszyna zaprezentowała się jak na Zaskara z roku 2000 przystało – pięknie i dostojnie!

Udało mi się też odbyć… jeden trening na trenażerze (pogoda w lipcu nie rozpieszczała, więc na szosę i tak szans wcześniej nie było a od trenażera trochę mnie po zimie odrzucało). Col Du Tourmalet wyjechałem bardzo ładnie, więc podbudowany, że z moją kondycją tragedii nie ma (w końcu cała zima i wiosna mocno przepracowane treningowe) skompletowałem jeszcze tylko graty na wyjazd, zdecydowałem się, że jadę na mega – lekko, czyli bez dętki nawet i pompki, załatwiłem urlop i nocleg, Agnieszka zorganizowała całe zaplecze logistyczne – byliśmy gotowi :) W czwartek o 13:30 wyjazd z Krakowa i o 15:30 zameldowaliśmy się w Poroninie. Jeszcze nie zdążyliśmy się do końca rozpakować gdy to już biegliśmy na Zakopiankę oglądać kolarzy jadących kolejną pętlę 5 etapu TDP. Wojtuś był zachwycony – autami policyjnymi, helikopterem, autami z kołami i rowerami na dachu i oczywiście… kolarzami! Nawet nauczył się krzyczeć na nich „dawaj, dawaj!” :D

O 17 jednak miał się odbyć trening z Ryszardem Szurkowskim na podjeździe pod Gliczarów Górny, więc szybko się przebrałem, sprawdziłem jeszcze rower i ogień. Przejechałem drogą równoległą do Zakopianki do Białego Dunajca i stąd do góry do Gliczarowa tak aby zjechać na miejsce treningu z góry – taka forma rozgrzewki :) Na górze pogoniłem jeszcze kilku kolarzy, którzy przejechali zjazd na Gliczarów Dolny i jechali w kierunku Białego Dunajca, aż w końcu trafiliśmy w drogę zjazdową razem.

Zjazd z Gliczarowa Górnego na Gliczarów Dolny jest bardzo szybki i dość techniczny – miejscami wąski i posiada kilka zakrętów, przed którymi należy sporo dohamować. Ja tu zamknąłem blat i dociągnąłem bez dokręcania do 80km/h. Po drodze minąłem kogoś na kolarzówce, rzuciłem mu szybkie „cześć” i pognałem dalej. Chwilę później przed ostatnim zakrętem zjazdu (ostry, wjeżdżający do lasu) sporo dohamowałem, bo jednak droga była otwarta dla ruchu, więc bałem się wyjeżdżającego auta… i oczywiście auto się pokazało, jednak ja już jechałem z dużo mniejszą prędkością oraz byłem po wewnętrznej stronie zakrętu, więc przemknąłem bez problemu i dalej ogień do mety. Na dole lekka wrzawa i karetka zabezpieczająca trening – akurat włączała koguta i wystartowała z piskiem (albo raczej szuraniem na szutrze). Zatrzymałem się i obróciłem – zauważyłem, że ów kolarz, który śmigał za mną wyleciał zza tego ostatniego zakrętu… i to dość daleko. Zjechałem do mety, wypytałem się co się stało (w odpowiedzi udało mi się uzyskać tylko tyle, że wyprostował zakręt) i… tyle. Po chwili zdecydowałem się podjechać i spytać czy nie będzie p0trzebna jakaś pomoc inna niż medyczna, która już była zapewniona.. okazało się, że Paweł (tak miał na imię ów kolarz) jest sam i przydałby się mu transport roweru. Przy okazji dowiedziałem się też, że prawdopodobnie ma złamany obojczyk.. niestety, ale na dole nie mogłem zorganizować w żaden sposób tegoż transportu – w tym miejscu żadne busy nie jeździły, a obecni „kolarze” byli niestety bardziej zainteresowani osobą Ryszarda Szurkowskiego i rozpoczęciem owego treningu niż pomocą koledze.. na szczęście udało mi się dogadać z lokalsami zabezpieczającymi dmuchany balon startowy – mieli busa i byli bardzo chętni do pomocy :) Rower trafił na pakę i akurat z końcem treningu gdy zjechałem do Poronina kierowca podrzucił mi go pod dom :)

Co do samego treningu – opóźnił się dość przez aktorów Czasu Honoru, którzy mieli w nim również uczestniczyć (Maciej Zakościelny, Jakub Wesołowski, Jan Wieczorkowski i Antoni Pawlicki). Mimo wszystko jednak miło było pojechać i zobaczyć ich na żywo, a te kilka minut w tę czy tamtą stronę różnicy nie robiło – ja akurat skończyłem pomagać Pawłowi na ile mogłem, karetka zabrała go do szpitala, Ryszard Szurkowski był oblegany już przez kamery i ciężko było się do niego dostać (a miałem chytry plan zdobycia autografu, specjalnie w tym celu wziąłem flamaster coby ów podpis dostać na widelcu sztywnym).

W końcu trening się rozpoczął – w zasadzie to tylko taka lajtowa jazda pod górkę. Nakręciłem tutaj kawałek filmiku, porobiłem trochę zdjęć – taka spokojna jazda pod górkę i rozmowy o tym i owym. Zakończyliśmy zmagania zjazdem na rondo w Bukowinie, gdzie akurat miał mieć miejsce ostatni przejazd kolarzy z TDP. Tutaj złapałem Ryszarda Szurkowskiego i wyprosiłem o autograf :) Przy okazji też przekazałem flamaster pozostałym, bo zainteresowanie podpisem mistrza było bardzo wielkie – podpisywał ramy, kaski, koszulki.. :)

Teraz jeszcze pozostała mi tylko rejestracja w biurze zawodów; mieściło się ono w Termach w Bukowinie, czyli kawałek w dół od ronda. Obsługa bardzo miła i rzeczowa – miałem się tu zgłosić z hasłem „VIP Banku BGŻ”, więc jak tylko hasło podałem tak też od razu zrobiło się śmiesznie :D „Pan VIP tu podejdzie”, „jak się jest VIPem to trzeba cierpieć” itd - myślałem, że padnę ze śmiechu :D Po wypełnieniu formularza dostałem całą masę gadżetów – koszulkę startową, rękawiczki startowe, skarpetki startowe, t-shirt, smycz, bloczek na posiłek po zawodach oraz karnet na 2,5h w Termach – istotnie poczułem się jak VIP  :) Upchawszy to wszystko do kieszeni w świętej koszulce GT udałem się z powrotem do Poronina…

Rano w dzień zawodów koks mleczno – bananowo – płatkowośniadaniowy, banany w kieszeń, ubranie teamowe „Bank BGŻ” i rozgrzewka, czyli podjazd pod Bukowinę z Poronina. Pogoda zapowiadała się świetnie – może nawet za ciepło.. plaża, plaża, plaża.. podjazd na górę chwilkę mi zajął – bardzo nie chciałem się dojechać tuż przed zawodami, więc wysoka kadencja, środkowy blat i powoli do góry. Na drodze nie spotkałem żadnego innego kolarza – aż dziwne, bo jak inaczej dostali się na górę skoro drogi pozamykane przed startem..?

Po dojechaniu do Term zacząłem oglądać wszystkie możliwe autobusy PRO Teamów biorących udział w TDP – a było tego sporo… wozy serwisowe, rowery, koła, serwisanci – krajobraz kosmiczny – na prawdę robił wrażenie. W końcu po sesji zdjęciowej postanowiłem udać się na start. Pakiet VIP obejmował start z pierwszego sektora, więc zdecydowałem się tam podjechać. Niestety okazało się, że to praktycznie niemożliwe – sektor cały zapchany, dojście do niego również… koszmar. Jednak jako, że pomiar czasu miał i tak być indywidualny, tak tez już miałem się ustawić na końcu ostatniego sektora, gdy jeszcze dałem sobie szansę i próbowałem się wcisnąć tuż za pierwszy sektor. Tam usłyszałem, że tu jest „Bank BPH” tudzież inny i BGŻu tu nie chcą :D W końcu ktoś się zlitował i gdzieś tam się wcisnąłem :)

W tym miejscu przypomniałem sobie, że oczywiście zapomniałem posmarować się kremem, więc najwyżej będę spalony dzień później – trudno.. W pierwszej linii obok Ryszarda Szurkowskiego stał również Szwajcar Tony Rominger, nasi aktorzy oraz Iwona Guzowska. A za nimi sporo innych VIPów Banku BGŻ..

3,2,1… strzał i start. Powoli, bo tłok, po chwili można już było wsiąść na rower i powoli do góry (podjazd na rondo). W tym miejscu od razu można było wyprzedzić sporo VIPów, którzy walczyli już tutaj o życie ;) Wjazd na rondo, blat i ogień w dół do Poronina. Od razu starałem się siąść komuś na kole, bo jednak na 26″ ciężko na pierwszego dokręcić w tym miejscu więcej niż 60km/h. Mimo moich 65km/h w czyimś cieniu i tak wyprzedzało mnie całkiem sporo o wiele szybszych.. no cóż – na kolarzówce z wielkim blatem można więcej :) Zjazd do Poronina zajął mi 8 minut. Starałem się jechać ciągle komuś na kole coby się rozkręcić mocniej. W Poroninie doznałem szoku gdy to wjechaliśmy między ludzi dopingujących, krzyczących, biegających… kosmos – niesamowity klimat :) Przejechaliśmy przez baloniki i naklejki na jezdni i ogień dalej – pierwszy podjazd pod Ząb. Tutaj kilka grup koksów popędziło do góry całkiem jakby jechali w dół (przynajmniej w porównaniu do moich 20km/h na początku podjazdu i 11km/h na końcu). Podjazd ten zajął mi koło 18 minut. Dalej zjazd z Zębu – szybki i bardzo prosty – licznik pokazywał znów max 65km/h. Po drodze kilka wiosek a w nich ciągle świetny doping – tego się nie zapomni… :) No i zaczął się podjazd pod Czerwienne i dalej pod Serockie – długi i żmudny – a przede wszystkim otwarty, więc patelnia koszmarna. Jednak podjazd ten był urozmaicony krótkimi zjazdami i prostymi, dzięki czemu jechało się go dość dynamicznie – ciągle u kogoś na kole czy prowadząc. Zajął mi 33 minuty, po czym na bufecie przy sporej prędkości wyłapałem wodę i zacząłem bardzo szybki zjazd – na Zakopiankę. Ten zjazd jest miejscami wąski, ale zakręty są świetnie wyprofilowane, więc budzik zamknięty i mknąłem miejscami 80km/h między domkami i polami – coś wspaniałego. Zakręty ostre były z daleka sygnalizowane gwizdkami osób zabezpieczających trasę.. organizacyjnie na prawdę rewelacja. Po zjeździe (8 minut tym razem)  jeszcze szybki przejazd przez tory kolejowe, Zakopiankę i rozpoczęliśmy podjazd pod Gliczarów Górny. Początek lajtowo i bez problemów, choć czuć już było mocno zmęczenie, więc bez tej świeżości co dzień wcześniej w trakcie treningu z Ryszardem Szurkowskim.. im dalej tym bardziej stromo aż doszliśmy do finału czyli 2 miejsc z nachyleniem powyżej 20%. Obiecałem sobie wyjechać je w siodle, choć uzyskałem -20 do odwagi gdy zobaczyłem jak prawie wszystkich okolicznych kolarzy ów podjazd ściągnął na ziemię.. kto miał kompakta ten próbował, kto był koksem ten próbował a reszta po prostu wycieczka. Doping w tym miejscu był na prawdę rewelacyjny („54 gratulacje, dajesz, dajesz” – to okrzyki w moją stronę, jako, że udało mi się wyjechać całość). Generalnie podjazd sam w sobie nie jest kosmiczny, ale z bagażem zmęczenia na prawdę daje popalić. Do tego lokalsi na początku owych stromizn zorganizowali sobie grilla, dzięki czemu smród i dym poleciał właśnie na asfalt – takie utrudnienie dla podjeżdżających ;) Dalej już wypłaszczenie, premia górska Tauron i.. moje zdziwienie – gdy to okazało się, że zjeżdżamy znowu prawie do samej Białki, co oczywiście wiąże się z mocnym podjazdem – a ja ostatnie swoje siły wydałem pod Gliczarowem będąc pewnym, że dalej to tylko zjazd, lekki podjazd i meta… i zaczęła się moja 4 – kilometrowa gehenna. Zgasłem zupełnie – te ostatnie 4 kilometry jechałem 21 minut – to mówi samo za siebie. 100 metrów przed metą udało się zapiąć blat i ogień przez linię końcową. Spiker wyczytał mój numer, imię i nazwisko (ah ten VIP :D) i… odebrałem na mecie medal ukończenia i koniec… uff.

Na  mecie zamieszanie związane z tym, że już niebawem miał startować tutaj TDP. Zjechałem więc na dół do bufetu, tutaj zorientowałem się, że gdzieś mi zaginął bloczek na obiad – a cholernie o nim (jedzeniu) marzyłem… niestety szef kuchni nie dał się przekonać aby mi wydać cokolwiek, więc zdecydowałem się, że sprzedam karnet na Termy (i tak nie miałem jak z niego skorzystać w tej chwili a ważny był niestety tylko tego samego dnia) a za zyskane fundusze zakupiłem coś w pobliskim bufecie :) Tutaj już doczekałem startu TDP i pognałem za nimi w dół do Poronina do Agnieszki i małego… i na tym zakończyłem przygodę z Tour de Pologne w tym roku – bardzo udaną, pełną wrażeń i zdecydowanie taką, którą chce się powtarzać co roku :)

Dzień po zawodach odwiedziłem jeszcze w szpitalu Pawła – chwilkę porozmawialiśmy, dowiedziałem się, że na szczęście zakończyło się tylko na złamanym obojczyku i, że w poniedziałek zostanie wypisany. Istotnie dużo szczęścia, bo jednak przy tej prędkości.. na szczęście tam była tylko trawa :) Rower Pawła również nie uległ uszkodzeniom sporym – do wymiany obręcz w przednim kole i na tym koniec. Na szczęście :)

Na koniec podziękowania dla całej ekipy Banku BGŻ, która istotnie robi bardzo wiele pozytywnych rzeczy na rzecz wszelkiej maści rowerzystów (już nawet nie samych kolarzy szosowych czy górskich). Jest to istotnie ewenement w naszym kraju, więc należy wspierać jak można tę instytucję – proponowałbym bankowcom BGŻu aby do każdego prywatnego konta dodawali ubezpieczenie rowerowe w PZU gratis, co by bardzo zachęciło sporo z nas do skorzystania z oferty. Ja akurat planuję i tak z niej skorzystać w związku ze wspieraniem takich inicjatyw ;)

No i oczywiście podziękowania dla logistyka nr.1, czyli mojej żony za wielki wkład w ten wyjazd :)

Statystyki:

• miejsce 471 z czasem 2h, 25min i 42s
• 56,8km w trasie, całość wycieczki 81,5km (dojazd i powrót)
• średnia na zawodach: 23km/h,max 80km/h

Trasa (z dojazdem i powrotem) do wglądu tutaj:

No i galeria zdjęć poniżej:

Dokładnie rok temu, bo 18 lipca 2010 pierwszy raz wybrałem się na Zembalową na rowerze. Wtedy to miałem ambitny plan „zrobić” ją na rozgrzewkę a potem jeszcze Luboń i Szczebel… tak ze 4,5h… Zembalowa szybko skorygowała moje plany.. cały wypad zajął mi 4h a po zjeździe z góry miałem na tyle dość, że w kierunku Lubonia nawet nie spojrzałem…

Teraz po roku udało się wycieczkę powtórzyć – tym razem był to kolejny wyjazd pod znakiem retromtb.pl – i już na początku przyznać muszę, że wyjazd bardzo udany (zresztą jak każdy w tym towarzystwie ;) ).

Z Krakowa wyjechaliśmy kilka minut po 6 rano.. w Lubniu zameldowaliśmy się koło 7ej i po szybkim wypakowaniu jazda.. pierwszy podjazd szlakiem żółtym tuż za kościołem od razu pokazał co nas czeka – stroma ścianka asfaltowa, za nią jeszcze kawałek stromego szutru, wypłaszczenie, trochę zjazdu i… dalej już tylko ciężko – zarówno technicznie jak i siłowo. Luźne kamienie, sypki szuter, błoto, miejscami piasek.. i ciągle do góry.. góra nie przestawała się opierać a my nie rezygnowaliśmy z atakowania każdego podjazdu.

Przekleństw z mojej strony było sporo – opony troszkę nie takie jak należy (w końcu rok temu sobie obiecałem, że na nich już się tu nie wybiorę… czasem sam się zadziwiam swoją niekonsekwencją ;) ), ale po jakimś czasie w końcu się rozkręciłem i było coraz lepiej :) Jonder również próbował atakować – i trzeba przyznać, że szło mu to bardzo ładnie – tak więc Spec FSR się wykazał :) A Skolioza jak to Skolioza – technika, odrobina siły, rewelacyjny balans, wyjechał wszystko, zjechał praktycznie też.. jak to Skolioza :)

Zjazd należał do tych trudniejszych – technicznie jest on ciężki – głazy, luźne kamienie, śliskie skałki, strome zbocza zachodzące w głębokie rowy na środku.. słowem nie zjeżdżaliśmy zbyt szybko. Ale zjazd pamiętliwy i dobrze go czasem powtórzyć coby mieć zapas do porównania na tych łatwiejszych ;) Na koniec baaaardzo szybki zjazd asfaltem do Zakopianki…

Wypad bardzo udany – sporo zdjęć, filmów – a przede wszystkim jazda w super towarzystwie ;) No i to ćwiczenie techniki… zupełnie inna jazda niż solo :)

I jeszcze statystyki:

• Długość: 21,34km
• Czas jazdy: 1h:31m
• Czas wycieczki: 4h, 1m
• Max.prędkość: 83,4km/h
• Podjazdy: 534m

No i jeszcze trasa i profil:

Kilka filmów:

I jeszcze galeria zdjęć:

I jeszcze link do galerii zdjęć Jądera: https://picasaweb.google.com/tloegler/Lubien17072011

I jeszcze Jonderowe filmy:

I jeszcze dla chętnych link do wszystkich moich zdjęć z tego wypadu: https://picasaweb.google.com/103373721347146424878/Zembalowa?authkey=Gv1sRgCL6Iw_G24oOpugE

Ostatnio poprawiałem koła lub doradzałem co z nimi zrobić wielu znajomym. Ich główny problem to „ocieranie kół o hamulce” – dotyczyło to w zdecydowanej większości rowerów miejskich.. taki stan rzeczy to fakt, iż w rowerach miejskich królują kanty, u-breaki czy Vki a tarcze jeszcze długo tu nie zagoszczą na codzień (i całe szczęście :) ).

Niestety, ale jazda po krakowskich drogach czy ścieżkach rowerowych jest niczym… jazda autem po naszych drogach :) Wystarczy nieuwaga i dobijamy koło, wyginamy obręcz, wykrzywiamy ją itd. W efekcie koła zmieniają swoje kształty w bliżej nieokreślone figury geometryczne ;) Najczęściej efektem jest dziurawa dętka czy drut, który wydostaje się z opony.. jednak równie często – o czym zapominamy – koła zmieniają swój kształt.

Jak sprawdzić czy nasze koło jest rozcentrowane? Wystarczy zakręcić kołem (przednim czy tylnym) unosząc wcześniej przód czy tył roweru do góry – wtedy koło może się kręcić luźno a my obserwujemy czy jest zatrzymywane przez hamulec (którym nie hamujemy) i czy ogólnie obręcz kręci się równo czy faluje. Jeśli faluje lub co jakiś czas ociera o klocek hamulcowy to znak, że koło należy wycentrować.

Taka operacja  w serwisie kosztuje zazwyczaj minimum 15pln a często urasta aż do 30-50pln (w zależności od stopnia rozcentrowania koła czy trudności w ściąganiu / zakładaniu opony) za jedno koło – łatwo więc policzyć ile kosztuje coroczne centrowanie.

Dlatego też przygotowaliśmy dla Was konkurs Fejsbukowy. Startując od dziś (4 lipca, obce święto niepodległości) a kończąc 17 lipca w każdą środę oraz niedzielę będziemy losować jeden pakiet serwisowy „krakowski krawężnik”, w który wliczone jest wycentrowanie pary kół (przód i tył) z jednego roweru. Losujemy wśród osób lajkujących makaronzserem.eu na Fejsbuku! Aby nas wylajkować wejdź tutaj: http://www.facebook.com/makaronzserem.eu

Skrócony regulamin:

1. Zero ukrytych kosztów – przywozisz rower, zostawiasz na noc czy dwie a my zajmujemy się resztą :) Oczywiście wcześniej musimy się umówić na wolny termin (a z tym jest różnie, więc cierpliwości).
2. No i wymóg jest taki, aby koło było centrowalne (niezapieczone nyple).
3. Pokrzywione obręcze będziemy się starać trochę naprostować.
4. Rower musi zostać dostarczony w wyznaczone miejsce w Krakowie (ew. same koła)
5. Losowanie nagród odbywa się wśród osób lajkujących makaronzserem.eu na fejsbuku co środę i niedzielę od 4 lipca 2011 do 17 lipca 2011
6. Kontakt w sprawie konkursu (pytania itd) pod adresem krakowski.kraweznik@makaronzserem.eu

Życzymy powodzenia :)

Rozebrałem więc rzęcha i zacząłem czyścić, ściągać starą farbę i malować… efekt..? Póki co 4 dni walk i tak jak poniżej:

Roboty jeszcze sporo, ale efekt powinien być.. kolorowy :)

Jednak w ostatnią środę było inaczej. Poranna tempówka w okolicach Balic, w połowie trasy zaskoczył mnie zakręt, który znam przecież na pamięć.. niestety jechałem rozłożony na lemondce, więc trochę minęło zanim mogłem zacząć hamować. Zakręt zaskoczył mnie o tyle, że byłem pewien, iż główna droga leci ciągle do przodu, a ona skręcała pod kątem praktycznie 100 stopni w prawo – przez co zmuszony byłem wykonać natychmiastowy manewr coby nie zaliczyć czołówki z ew. nadjeżdżającym zza zakrętu autem. W efekcie zablokowałem tylne koło, trochę przyblokowałem przednie i zaliczyłem nieprzyjemnego szlifa z prędkością startową w okolicach 40km/h. Stłukłem kostkę w prawej nodze, pozbyłem się z niej skóry, zeskrobałem skórę z łokcia i przedramienia i na koniec najgorsze – pozbawiłem się skóry z 100cm kwadratowych na udzie. Adrenalina jednak działała, więc kontynuowałem trening, choć w wymiarze mniejszym, a celem był już raczej powrót do domu – nie miałem nawet jak przemyć tego wszystkiego, bo w bidonie tylko izotonik.

W domu woda utleniona i klasyczne opatrunki. Wieczorem mnie siekła temperatura i ogólnie nie było wesoło – noga bolała, łokieć również. Do tego zmiana opatrunku, który przyklejał się do rany – bolesne i wyjątkowo nieprzyjemne.

Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było wyszukanie w internecie opatrunków, które są bardziej humanitarne. Znalazłem opatrunki poliuretanowe oraz hydrokoloidowe. Cena dość wysoka – za rozmiar 15×15 trzeba zapłacić za jedną sztukę w okolicach 15pln. Licząc 2 opatrunki na dobę + sól fizjologiczna do dezynfekcji trochę to wychodzi.. stąd też decyzja coby kostkę i łokieć smarować maścią nagietkową i stosować klasyczny opatrunek (tam nie było dramatu i nie bardzo się to kleiło do rany) a na udzie jednak opatrunek poliuretanowy. Niestety – gdy znalazłem informację na temat tych opatrunków było święto Bożego Ciała, więc apteki – poza kilkoma w całym mieście – pozamykane. W pierwszej nie było żadnych opatrunków poza standardowymi (Galla), choć na zamówienie na następny dzień i owszem. Udało się na Placu Centralnym – tutaj było ich sporo, choć rozmiarówka nieciekawa: 20x20cx (po 25pln sztuka) bądź 10×10 (po 11pln jakoś). Wziąłem na testy 2 sztuki tego drugiego.. no i na szczęście faktycznie działanie rewelacyjne – zmiana opatrunku na prawdę nie jest niczym nieprzyjemnym – tzn. jest oczywiście dyskomfort, ale nie ma porównania do opatrunku klasycznego. Czas gojenia z tego co czytałem skraca się również bardzo poważnie. Mogę to potwierdzić – po 7 dniach od wypadku mam praktycznie nową warstwę skóry już i jest na prawdę super :) Dlatego bardzo zdecydowanie polecam inwestycję w tego typu opatrunki – jakbym się uparł to mógłbym już w ogóle przestać ich używać, ale trochę się boję, że jednak gdzieś coś nadwyrężę, zahaczę itd. A opatrunki te mają zresztą to do siebie, że im lepiej zagojona rana tym dłużej można używać jednego z nich – na początku stosowałem 2 na dobę, teraz jeden na 2 dni i co kolejną zmianę pewnie ten okres będzie się wydłużał. Aha – znalazłem opatrunki Complast w cenie 7pln za sztukę za rozmiar 10x10cm – więc dość atrakcyjnie – polecam (apteka na Krowoderskich Zuchów tuż obok pętli tramwajowej).

Podsumowując wypadek i leczenie muszę napisać kilka rzeczy, których lepiej po mnie nie powtarzać – to głupie błędy, które spowodowały i wypadek i późniejsze problemy:

• To była moja pierwsza tempówka na tym rowerze. Hamulce nie były ustawione tak jak powinny, dzięki czemu delikatne naciśnięcie klamki mogło zablokować tylne koło. Błąd, który mnie kosztował glebę. Co prawda jest to efektem tego, że na tym rowerze zazwyczaj ciągnę przyczepkę, więc hamulec musi być tak ustawiony, no ale powinienem był wbić sobie to do głowy wcześniej i się przestawić.
• Zakręt mnie zaskoczył a nie powinien. Faktycznie na tej trasie jeżdżę wiele ale nie w takiej konfiguracji jak owego dnia – zakrętu się nie spodziewałem, bo była 6:30 rano i nie ogarnąłem całej trasy wcześniej – a to błąd. To, że zakręt znałem to nic – po prostu zapomniałem, że tam jest.. fakt, że naokoło się zazieleniło, zmieniło się trochę otoczenie itd od mojej ostatniej wizyty tam nie powinien mieć nic do gadania…
• Gleba może się zdażyć zawsze. Dobrze jest mieć ze sobą jednak ten drugi bidon ze zwykłą wodą..
• Dobrze jest zaopatrzyć domową apteczkę w chlorheksydynę – dzięki niej odkażanie rany jest praktycznie bezbolesne.
• Ostatnia rzecz – choroba. Po glebie powinienem siedzieć 2 dni w domu, gdyż oczywiste jest, że jestem słaby a organizm koncentruje się na ranach, więc jestem podatny na infekcje. Efekt – zaraz coś złapałem – czy to w aptece czy w pracy czy na ulicy. Dzięki temu mam tydzień wyjęty z życiorysu i siedzę na L4 – zresztą widać, bo piszę coś takiego – przecież w normalnych warunkach nie miałbym na to czasu ;)

Podsumowując – metody leczenia są różne, ale warto się zastanowić nad tymi, które dają ulgę i przyspieszają gojenie ran – może się nam to zwrócić dość szybko. Wiele rozmawiałem i czytałem o powikłaniach, niegojących się szlifach itd.. nie chciałbym tego przeżywać – może to kosztować dużo więcej niż te kilka(naście) opatrunków :)

Poza tym dobrze jest jednak dać sobie odpocząć zaraz po takim wypadku – te 2,3 pierwsze dni mają kluczowe znaczenie dla rekonwalescencji i dobrze w ciągu nich nie złapać żadnej większej infekcji. Ja i tak mam farta, że pomimo tego, że choruję to rany goją się super. Choć moja rodzina już gorzej bo ich pozarażałem :(

No i na koniec – oczywiście nawiązanie do treningów. Jaki będzie wpływ takiej praktycznie 2 – tygodniowej przerwy? Statystyki i wykresy mówiące o spadku formy i konkretnych parametrów to jedno – LT się obniży, wytrzymałość spadnie, osiąganie tętna submaksymalnego pewnie się skróci.. ale to jest do odrobienia. Przegapiłem jedne zawody, drugie sobie odpuszczę.. ale to nie koniec świata :) Najważniejsze to nanieść odpowiednie zmiany na plan treningowy, odbudować bazę (po tak długiej przerwie to konieczność..), odpuścić sobie najbliższe zawody i pamiętać, aby nie przegiąć na początku z treningami – powoli – nie próbować „nadrabiać zaległości”.