A w dolinach piękna jesień
Złote liście lecą z drzew
Od Turbacza wieje wiatr, niesie nam tę wieść

Zima białym płaszczem swym już okryła Tatry
Mgła zabrała słońcu blask, wieją zimne wiatry.

A w dolinach piękna jesień
Złote liście sypie z drzew
Od Zawratu wieje wiatr, niesie nam tę wieść.

Hej dziewczyno nie smuć się w ten jesienny czas
Chociaż raz uśmiechnij się, przywróć oczom blask.

To nic że na szczytach zima
A w dolinach jesień już
Uśmiech twój przemieni wszystko, wiosną wróci znów.

Od Turbacza wieje wiatr, niesie nam tę wieść
Że tej nocy szczyty gór pokrył biały śnieg.”

Z wyjazdu mamy tez trochę materiału video, który zebraliśmy w całość:

Poniżej krótka fotorelacja z ostatniego wypadu na Turbacz. W dolinach jesień, na górze zima..

retromtb.pl - Turbacz

Boulder I Zaskar w blokach startowych ;) Początek w Koninkach

Na rozgrzewkę delikatnie do góry

Zielony Michelin jest oponą na każde warunki ;)

Zlot dla Corrado

Zlot dla Corrado 2

Zlot dla Corrado 3

Podjazd na Tobołów - wszyscy lubimy stoki narciarskie jesienia ;)

Skolioza powoli się rozbudza ;) Podjazd pod Tobołów w takich warunkach i obecnym błocie ma kilka ciężkich miejsc.

Pierwszy śnieg! (na dole po lewej)

Ja też się powoli rozbudzam :)

Skolioza w stronę mgły.. dalej już Tobołów

I na Tobołowie

Patrz jakie tam jest logo!

HA!

Skolioza przekręca bloki

Lans z butami na zimę :)

I zaczynają się jesienne klimaty

 

Szlak rowerowy, aleja usłana liśćmi w złotych kolorach... szkoda, że bez słońca

 

Zerwana spinka

Na szczęście po kilku minutach poszukiwania w liściach odnalazła się... na łańcuchu :)

 

Znowu zwieziemy tonę błota..

I już na głównym szlaku (od Obidowca w kierunku Turbacza)

Zimowe warianty Skoliozy

Trasa po prostu rewelacja w tych warunkach :)

Michelin w śniegu... ślizgał się o dziwo ;)

Stopa uratowana ;)

 

Ostatnie potyczki z Turbolotem

Dajesz, dajesz!

Skolioza wszędzie ma znajomych - nawet jak tylko kilka osób na szlakach w Gorcach ;)

I trawers Turbacza (a po prawej gdzieś majaczy Bene - ale na zdjęciu nie widać)

No i po 3,5h osiągamy Turbolot

Turbolot i GT I Scott

SID & Mag

Continental & Michelin

Autoportret ;)

Tam nie pojedziemy!

Bez komentarza :D

Skolioza i freeride po śniegu

Hala Długa, Skolioza i Metysówka

 

Tatry...

 

 

 

Słońce!

Niebieskie niebo!

Co to k&^%&%^a jest?

Jaworzyna Kamienicka

pan1

pan2

pan3

pan4

pan5

Czoło Turbacza

...

Burak w gaciach roboczych i gumiorach!

Ten sam burak i jeszcze banan na buzi!

Przełęcz Borek

Przełęcz Borek 2

 

Jesień..

3 snake'i w ciągu ostatniego zjazdu - potrafi zdemotywować..

 

Zajęcia praktyczne w trakcie doktoratu w łataniu dętek

O jak napompowałem :D

I od razu zaczęły się mnożyć problemy: kondycja słaba bo od miesiąca niewiele treningów i ciągle praca, przygotowuje się do zawodów w Krakowie z końcem września, więc owe TDPA to tylko treningowo potraktować, a bo rower szosowy nie istnieje, a to znowu z urlopem będą problemy (no bo zawody w piątek, a trening z Ryszardem Szurkowskim już w czwartek).. itd. No ale cóż to gdy spełnia się jedno z marzeń – takie problemy w moment znikają ;)

Z rowerem faktycznie trochę problemów było – szosowego nie posiadam (no pewien mam, ale raz, że to damka raczej dla Agnieszki, a dwa, że wymaga jeszcze sporo nakładu pracy), a mój główny rower startowy, tj. GT Zaskar LE ciągle był rozebrany na części pierwsze po ostatnich zawodach a ja średnio miałem czas z nim zrobić. Po odrobieniu się z pracą w końcu udało się na tydzień przed zawodami zabrać za prace nad złożeniem ścigacza na zawody i nad własną kondycją. Miałem nadzieję choć przepalanie jakieś zrobić coby nie być zastanym dramatycznie…

Rower składałem 4 wieczory – tylne koło po terenowych bojach było mocno rozcentrowane, pancerze i linki nowe wymagały pomierzenia, pocięcia i pozakładania, kaseta wymagała złożenia (a to nie takie oczywiste wybierając spośród 3 podobnych kaset złożyć wszystko w odpowiedniej kolejności), przerzutki do wyczyszczenia, wysmarowania, założenia i regulacji, manetki do rozkręcenia i wyczyszczenia i nasmarowania, klamki do wyczyszczenia (tyle tego czyszczenia bo ostatnie zawody, które przeżył ten rower to 8h jazdy w ulewie i błocie), piasty na szczęście przeserwisowałem już wcześniej, więc pozostał jeszcze tylko widelec… oczywiście wybór padł na sztywniaka, no bo przecież jak inaczej na szosie :) Niestety, ale okazało się, że sterówka sięga pod górną śrubę w mostku (co jednak uznałem za niewielki problem, bo w końcu to szosa) – gorzej, bo śruba od top capa do kasowania luzu wchodziła tylko na 3 zwoje – a to już zbyt wielkie ryzyko, żeby nie powiedzieć, że głupota. Udało się jednak coś dłuższego dopasować i… jeden jedyny mankament nie do usunięcia to wyrobione miski sterów – miałem więc do wyboru albo luz na sterach albo skręcenie ich mocniej. Wybrałem to drugie – i tak są do wymiany.. w efekcie maszyna zaprezentowała się jak na Zaskara z roku 2000 przystało – pięknie i dostojnie!

Udało mi się też odbyć… jeden trening na trenażerze (pogoda w lipcu nie rozpieszczała, więc na szosę i tak szans wcześniej nie było a od trenażera trochę mnie po zimie odrzucało). Col Du Tourmalet wyjechałem bardzo ładnie, więc podbudowany, że z moją kondycją tragedii nie ma (w końcu cała zima i wiosna mocno przepracowane treningowe) skompletowałem jeszcze tylko graty na wyjazd, zdecydowałem się, że jadę na mega – lekko, czyli bez dętki nawet i pompki, załatwiłem urlop i nocleg, Agnieszka zorganizowała całe zaplecze logistyczne – byliśmy gotowi :) W czwartek o 13:30 wyjazd z Krakowa i o 15:30 zameldowaliśmy się w Poroninie. Jeszcze nie zdążyliśmy się do końca rozpakować gdy to już biegliśmy na Zakopiankę oglądać kolarzy jadących kolejną pętlę 5 etapu TDP. Wojtuś był zachwycony – autami policyjnymi, helikopterem, autami z kołami i rowerami na dachu i oczywiście… kolarzami! Nawet nauczył się krzyczeć na nich „dawaj, dawaj!” :D

O 17 jednak miał się odbyć trening z Ryszardem Szurkowskim na podjeździe pod Gliczarów Górny, więc szybko się przebrałem, sprawdziłem jeszcze rower i ogień. Przejechałem drogą równoległą do Zakopianki do Białego Dunajca i stąd do góry do Gliczarowa tak aby zjechać na miejsce treningu z góry – taka forma rozgrzewki :) Na górze pogoniłem jeszcze kilku kolarzy, którzy przejechali zjazd na Gliczarów Dolny i jechali w kierunku Białego Dunajca, aż w końcu trafiliśmy w drogę zjazdową razem.

Zjazd z Gliczarowa Górnego na Gliczarów Dolny jest bardzo szybki i dość techniczny – miejscami wąski i posiada kilka zakrętów, przed którymi należy sporo dohamować. Ja tu zamknąłem blat i dociągnąłem bez dokręcania do 80km/h. Po drodze minąłem kogoś na kolarzówce, rzuciłem mu szybkie „cześć” i pognałem dalej. Chwilę później przed ostatnim zakrętem zjazdu (ostry, wjeżdżający do lasu) sporo dohamowałem, bo jednak droga była otwarta dla ruchu, więc bałem się wyjeżdżającego auta… i oczywiście auto się pokazało, jednak ja już jechałem z dużo mniejszą prędkością oraz byłem po wewnętrznej stronie zakrętu, więc przemknąłem bez problemu i dalej ogień do mety. Na dole lekka wrzawa i karetka zabezpieczająca trening – akurat włączała koguta i wystartowała z piskiem (albo raczej szuraniem na szutrze). Zatrzymałem się i obróciłem – zauważyłem, że ów kolarz, który śmigał za mną wyleciał zza tego ostatniego zakrętu… i to dość daleko. Zjechałem do mety, wypytałem się co się stało (w odpowiedzi udało mi się uzyskać tylko tyle, że wyprostował zakręt) i… tyle. Po chwili zdecydowałem się podjechać i spytać czy nie będzie p0trzebna jakaś pomoc inna niż medyczna, która już była zapewniona.. okazało się, że Paweł (tak miał na imię ów kolarz) jest sam i przydałby się mu transport roweru. Przy okazji dowiedziałem się też, że prawdopodobnie ma złamany obojczyk.. niestety, ale na dole nie mogłem zorganizować w żaden sposób tegoż transportu – w tym miejscu żadne busy nie jeździły, a obecni „kolarze” byli niestety bardziej zainteresowani osobą Ryszarda Szurkowskiego i rozpoczęciem owego treningu niż pomocą koledze.. na szczęście udało mi się dogadać z lokalsami zabezpieczającymi dmuchany balon startowy – mieli busa i byli bardzo chętni do pomocy :) Rower trafił na pakę i akurat z końcem treningu gdy zjechałem do Poronina kierowca podrzucił mi go pod dom :)

Co do samego treningu – opóźnił się dość przez aktorów Czasu Honoru, którzy mieli w nim również uczestniczyć (Maciej Zakościelny, Jakub Wesołowski, Jan Wieczorkowski i Antoni Pawlicki). Mimo wszystko jednak miło było pojechać i zobaczyć ich na żywo, a te kilka minut w tę czy tamtą stronę różnicy nie robiło – ja akurat skończyłem pomagać Pawłowi na ile mogłem, karetka zabrała go do szpitala, Ryszard Szurkowski był oblegany już przez kamery i ciężko było się do niego dostać (a miałem chytry plan zdobycia autografu, specjalnie w tym celu wziąłem flamaster coby ów podpis dostać na widelcu sztywnym).

W końcu trening się rozpoczął – w zasadzie to tylko taka lajtowa jazda pod górkę. Nakręciłem tutaj kawałek filmiku, porobiłem trochę zdjęć – taka spokojna jazda pod górkę i rozmowy o tym i owym. Zakończyliśmy zmagania zjazdem na rondo w Bukowinie, gdzie akurat miał mieć miejsce ostatni przejazd kolarzy z TDP. Tutaj złapałem Ryszarda Szurkowskiego i wyprosiłem o autograf :) Przy okazji też przekazałem flamaster pozostałym, bo zainteresowanie podpisem mistrza było bardzo wielkie – podpisywał ramy, kaski, koszulki.. :)

Teraz jeszcze pozostała mi tylko rejestracja w biurze zawodów; mieściło się ono w Termach w Bukowinie, czyli kawałek w dół od ronda. Obsługa bardzo miła i rzeczowa – miałem się tu zgłosić z hasłem „VIP Banku BGŻ”, więc jak tylko hasło podałem tak też od razu zrobiło się śmiesznie :D „Pan VIP tu podejdzie”, „jak się jest VIPem to trzeba cierpieć” itd - myślałem, że padnę ze śmiechu :D Po wypełnieniu formularza dostałem całą masę gadżetów – koszulkę startową, rękawiczki startowe, skarpetki startowe, t-shirt, smycz, bloczek na posiłek po zawodach oraz karnet na 2,5h w Termach – istotnie poczułem się jak VIP  :) Upchawszy to wszystko do kieszeni w świętej koszulce GT udałem się z powrotem do Poronina…

Rano w dzień zawodów koks mleczno – bananowo – płatkowośniadaniowy, banany w kieszeń, ubranie teamowe „Bank BGŻ” i rozgrzewka, czyli podjazd pod Bukowinę z Poronina. Pogoda zapowiadała się świetnie – może nawet za ciepło.. plaża, plaża, plaża.. podjazd na górę chwilkę mi zajął – bardzo nie chciałem się dojechać tuż przed zawodami, więc wysoka kadencja, środkowy blat i powoli do góry. Na drodze nie spotkałem żadnego innego kolarza – aż dziwne, bo jak inaczej dostali się na górę skoro drogi pozamykane przed startem..?

Po dojechaniu do Term zacząłem oglądać wszystkie możliwe autobusy PRO Teamów biorących udział w TDP – a było tego sporo… wozy serwisowe, rowery, koła, serwisanci – krajobraz kosmiczny – na prawdę robił wrażenie. W końcu po sesji zdjęciowej postanowiłem udać się na start. Pakiet VIP obejmował start z pierwszego sektora, więc zdecydowałem się tam podjechać. Niestety okazało się, że to praktycznie niemożliwe – sektor cały zapchany, dojście do niego również… koszmar. Jednak jako, że pomiar czasu miał i tak być indywidualny, tak tez już miałem się ustawić na końcu ostatniego sektora, gdy jeszcze dałem sobie szansę i próbowałem się wcisnąć tuż za pierwszy sektor. Tam usłyszałem, że tu jest „Bank BPH” tudzież inny i BGŻu tu nie chcą :D W końcu ktoś się zlitował i gdzieś tam się wcisnąłem :)

W tym miejscu przypomniałem sobie, że oczywiście zapomniałem posmarować się kremem, więc najwyżej będę spalony dzień później – trudno.. W pierwszej linii obok Ryszarda Szurkowskiego stał również Szwajcar Tony Rominger, nasi aktorzy oraz Iwona Guzowska. A za nimi sporo innych VIPów Banku BGŻ..

3,2,1… strzał i start. Powoli, bo tłok, po chwili można już było wsiąść na rower i powoli do góry (podjazd na rondo). W tym miejscu od razu można było wyprzedzić sporo VIPów, którzy walczyli już tutaj o życie ;) Wjazd na rondo, blat i ogień w dół do Poronina. Od razu starałem się siąść komuś na kole, bo jednak na 26″ ciężko na pierwszego dokręcić w tym miejscu więcej niż 60km/h. Mimo moich 65km/h w czyimś cieniu i tak wyprzedzało mnie całkiem sporo o wiele szybszych.. no cóż – na kolarzówce z wielkim blatem można więcej :) Zjazd do Poronina zajął mi 8 minut. Starałem się jechać ciągle komuś na kole coby się rozkręcić mocniej. W Poroninie doznałem szoku gdy to wjechaliśmy między ludzi dopingujących, krzyczących, biegających… kosmos – niesamowity klimat :) Przejechaliśmy przez baloniki i naklejki na jezdni i ogień dalej – pierwszy podjazd pod Ząb. Tutaj kilka grup koksów popędziło do góry całkiem jakby jechali w dół (przynajmniej w porównaniu do moich 20km/h na początku podjazdu i 11km/h na końcu). Podjazd ten zajął mi koło 18 minut. Dalej zjazd z Zębu – szybki i bardzo prosty – licznik pokazywał znów max 65km/h. Po drodze kilka wiosek a w nich ciągle świetny doping – tego się nie zapomni… :) No i zaczął się podjazd pod Czerwienne i dalej pod Serockie – długi i żmudny – a przede wszystkim otwarty, więc patelnia koszmarna. Jednak podjazd ten był urozmaicony krótkimi zjazdami i prostymi, dzięki czemu jechało się go dość dynamicznie – ciągle u kogoś na kole czy prowadząc. Zajął mi 33 minuty, po czym na bufecie przy sporej prędkości wyłapałem wodę i zacząłem bardzo szybki zjazd – na Zakopiankę. Ten zjazd jest miejscami wąski, ale zakręty są świetnie wyprofilowane, więc budzik zamknięty i mknąłem miejscami 80km/h między domkami i polami – coś wspaniałego. Zakręty ostre były z daleka sygnalizowane gwizdkami osób zabezpieczających trasę.. organizacyjnie na prawdę rewelacja. Po zjeździe (8 minut tym razem)  jeszcze szybki przejazd przez tory kolejowe, Zakopiankę i rozpoczęliśmy podjazd pod Gliczarów Górny. Początek lajtowo i bez problemów, choć czuć już było mocno zmęczenie, więc bez tej świeżości co dzień wcześniej w trakcie treningu z Ryszardem Szurkowskim.. im dalej tym bardziej stromo aż doszliśmy do finału czyli 2 miejsc z nachyleniem powyżej 20%. Obiecałem sobie wyjechać je w siodle, choć uzyskałem -20 do odwagi gdy zobaczyłem jak prawie wszystkich okolicznych kolarzy ów podjazd ściągnął na ziemię.. kto miał kompakta ten próbował, kto był koksem ten próbował a reszta po prostu wycieczka. Doping w tym miejscu był na prawdę rewelacyjny („54 gratulacje, dajesz, dajesz” – to okrzyki w moją stronę, jako, że udało mi się wyjechać całość). Generalnie podjazd sam w sobie nie jest kosmiczny, ale z bagażem zmęczenia na prawdę daje popalić. Do tego lokalsi na początku owych stromizn zorganizowali sobie grilla, dzięki czemu smród i dym poleciał właśnie na asfalt – takie utrudnienie dla podjeżdżających ;) Dalej już wypłaszczenie, premia górska Tauron i.. moje zdziwienie – gdy to okazało się, że zjeżdżamy znowu prawie do samej Białki, co oczywiście wiąże się z mocnym podjazdem – a ja ostatnie swoje siły wydałem pod Gliczarowem będąc pewnym, że dalej to tylko zjazd, lekki podjazd i meta… i zaczęła się moja 4 – kilometrowa gehenna. Zgasłem zupełnie – te ostatnie 4 kilometry jechałem 21 minut – to mówi samo za siebie. 100 metrów przed metą udało się zapiąć blat i ogień przez linię końcową. Spiker wyczytał mój numer, imię i nazwisko (ah ten VIP :D) i… odebrałem na mecie medal ukończenia i koniec… uff.

Na  mecie zamieszanie związane z tym, że już niebawem miał startować tutaj TDP. Zjechałem więc na dół do bufetu, tutaj zorientowałem się, że gdzieś mi zaginął bloczek na obiad – a cholernie o nim (jedzeniu) marzyłem… niestety szef kuchni nie dał się przekonać aby mi wydać cokolwiek, więc zdecydowałem się, że sprzedam karnet na Termy (i tak nie miałem jak z niego skorzystać w tej chwili a ważny był niestety tylko tego samego dnia) a za zyskane fundusze zakupiłem coś w pobliskim bufecie :) Tutaj już doczekałem startu TDP i pognałem za nimi w dół do Poronina do Agnieszki i małego… i na tym zakończyłem przygodę z Tour de Pologne w tym roku – bardzo udaną, pełną wrażeń i zdecydowanie taką, którą chce się powtarzać co roku :)

Dzień po zawodach odwiedziłem jeszcze w szpitalu Pawła – chwilkę porozmawialiśmy, dowiedziałem się, że na szczęście zakończyło się tylko na złamanym obojczyku i, że w poniedziałek zostanie wypisany. Istotnie dużo szczęścia, bo jednak przy tej prędkości.. na szczęście tam była tylko trawa :) Rower Pawła również nie uległ uszkodzeniom sporym – do wymiany obręcz w przednim kole i na tym koniec. Na szczęście :)

Na koniec podziękowania dla całej ekipy Banku BGŻ, która istotnie robi bardzo wiele pozytywnych rzeczy na rzecz wszelkiej maści rowerzystów (już nawet nie samych kolarzy szosowych czy górskich). Jest to istotnie ewenement w naszym kraju, więc należy wspierać jak można tę instytucję – proponowałbym bankowcom BGŻu aby do każdego prywatnego konta dodawali ubezpieczenie rowerowe w PZU gratis, co by bardzo zachęciło sporo z nas do skorzystania z oferty. Ja akurat planuję i tak z niej skorzystać w związku ze wspieraniem takich inicjatyw ;)

No i oczywiście podziękowania dla logistyka nr.1, czyli mojej żony za wielki wkład w ten wyjazd :)

Statystyki:

• miejsce 471 z czasem 2h, 25min i 42s
• 56,8km w trasie, całość wycieczki 81,5km (dojazd i powrót)
• średnia na zawodach: 23km/h,max 80km/h

Trasa (z dojazdem i powrotem) do wglądu tutaj:

No i galeria zdjęć poniżej:

Dokładnie rok temu, bo 18 lipca 2010 pierwszy raz wybrałem się na Zembalową na rowerze. Wtedy to miałem ambitny plan „zrobić” ją na rozgrzewkę a potem jeszcze Luboń i Szczebel… tak ze 4,5h… Zembalowa szybko skorygowała moje plany.. cały wypad zajął mi 4h a po zjeździe z góry miałem na tyle dość, że w kierunku Lubonia nawet nie spojrzałem…

Teraz po roku udało się wycieczkę powtórzyć – tym razem był to kolejny wyjazd pod znakiem retromtb.pl – i już na początku przyznać muszę, że wyjazd bardzo udany (zresztą jak każdy w tym towarzystwie ;) ).

Z Krakowa wyjechaliśmy kilka minut po 6 rano.. w Lubniu zameldowaliśmy się koło 7ej i po szybkim wypakowaniu jazda.. pierwszy podjazd szlakiem żółtym tuż za kościołem od razu pokazał co nas czeka – stroma ścianka asfaltowa, za nią jeszcze kawałek stromego szutru, wypłaszczenie, trochę zjazdu i… dalej już tylko ciężko – zarówno technicznie jak i siłowo. Luźne kamienie, sypki szuter, błoto, miejscami piasek.. i ciągle do góry.. góra nie przestawała się opierać a my nie rezygnowaliśmy z atakowania każdego podjazdu.

Przekleństw z mojej strony było sporo – opony troszkę nie takie jak należy (w końcu rok temu sobie obiecałem, że na nich już się tu nie wybiorę… czasem sam się zadziwiam swoją niekonsekwencją ;) ), ale po jakimś czasie w końcu się rozkręciłem i było coraz lepiej :) Jonder również próbował atakować – i trzeba przyznać, że szło mu to bardzo ładnie – tak więc Spec FSR się wykazał :) A Skolioza jak to Skolioza – technika, odrobina siły, rewelacyjny balans, wyjechał wszystko, zjechał praktycznie też.. jak to Skolioza :)

Zjazd należał do tych trudniejszych – technicznie jest on ciężki – głazy, luźne kamienie, śliskie skałki, strome zbocza zachodzące w głębokie rowy na środku.. słowem nie zjeżdżaliśmy zbyt szybko. Ale zjazd pamiętliwy i dobrze go czasem powtórzyć coby mieć zapas do porównania na tych łatwiejszych ;) Na koniec baaaardzo szybki zjazd asfaltem do Zakopianki…

Wypad bardzo udany – sporo zdjęć, filmów – a przede wszystkim jazda w super towarzystwie ;) No i to ćwiczenie techniki… zupełnie inna jazda niż solo :)

I jeszcze statystyki:

• Długość: 21,34km
• Czas jazdy: 1h:31m
• Czas wycieczki: 4h, 1m
• Max.prędkość: 83,4km/h
• Podjazdy: 534m

No i jeszcze trasa i profil:

Kilka filmów:

I jeszcze galeria zdjęć:

I jeszcze link do galerii zdjęć Jądera: https://picasaweb.google.com/tloegler/Lubien17072011

I jeszcze Jonderowe filmy:

I jeszcze dla chętnych link do wszystkich moich zdjęć z tego wypadu: https://picasaweb.google.com/103373721347146424878/Zembalowa?authkey=Gv1sRgCL6Iw_G24oOpugE

Ostatnio poprawiałem koła lub doradzałem co z nimi zrobić wielu znajomym. Ich główny problem to „ocieranie kół o hamulce” – dotyczyło to w zdecydowanej większości rowerów miejskich.. taki stan rzeczy to fakt, iż w rowerach miejskich królują kanty, u-breaki czy Vki a tarcze jeszcze długo tu nie zagoszczą na codzień (i całe szczęście :) ).

Niestety, ale jazda po krakowskich drogach czy ścieżkach rowerowych jest niczym… jazda autem po naszych drogach :) Wystarczy nieuwaga i dobijamy koło, wyginamy obręcz, wykrzywiamy ją itd. W efekcie koła zmieniają swoje kształty w bliżej nieokreślone figury geometryczne ;) Najczęściej efektem jest dziurawa dętka czy drut, który wydostaje się z opony.. jednak równie często – o czym zapominamy – koła zmieniają swój kształt.

Jak sprawdzić czy nasze koło jest rozcentrowane? Wystarczy zakręcić kołem (przednim czy tylnym) unosząc wcześniej przód czy tył roweru do góry – wtedy koło może się kręcić luźno a my obserwujemy czy jest zatrzymywane przez hamulec (którym nie hamujemy) i czy ogólnie obręcz kręci się równo czy faluje. Jeśli faluje lub co jakiś czas ociera o klocek hamulcowy to znak, że koło należy wycentrować.

Taka operacja  w serwisie kosztuje zazwyczaj minimum 15pln a często urasta aż do 30-50pln (w zależności od stopnia rozcentrowania koła czy trudności w ściąganiu / zakładaniu opony) za jedno koło – łatwo więc policzyć ile kosztuje coroczne centrowanie.

Dlatego też przygotowaliśmy dla Was konkurs Fejsbukowy. Startując od dziś (4 lipca, obce święto niepodległości) a kończąc 17 lipca w każdą środę oraz niedzielę będziemy losować jeden pakiet serwisowy „krakowski krawężnik”, w który wliczone jest wycentrowanie pary kół (przód i tył) z jednego roweru. Losujemy wśród osób lajkujących makaronzserem.eu na Fejsbuku! Aby nas wylajkować wejdź tutaj: http://www.facebook.com/makaronzserem.eu

Skrócony regulamin:

1. Zero ukrytych kosztów – przywozisz rower, zostawiasz na noc czy dwie a my zajmujemy się resztą :) Oczywiście wcześniej musimy się umówić na wolny termin (a z tym jest różnie, więc cierpliwości).
2. No i wymóg jest taki, aby koło było centrowalne (niezapieczone nyple).
3. Pokrzywione obręcze będziemy się starać trochę naprostować.
4. Rower musi zostać dostarczony w wyznaczone miejsce w Krakowie (ew. same koła)
5. Losowanie nagród odbywa się wśród osób lajkujących makaronzserem.eu na fejsbuku co środę i niedzielę od 4 lipca 2011 do 17 lipca 2011
6. Kontakt w sprawie konkursu (pytania itd) pod adresem krakowski.kraweznik@makaronzserem.eu

Życzymy powodzenia :)

Rozebrałem więc rzęcha i zacząłem czyścić, ściągać starą farbę i malować… efekt..? Póki co 4 dni walk i tak jak poniżej:

Roboty jeszcze sporo, ale efekt powinien być.. kolorowy :)

Jednak w ostatnią środę było inaczej. Poranna tempówka w okolicach Balic, w połowie trasy zaskoczył mnie zakręt, który znam przecież na pamięć.. niestety jechałem rozłożony na lemondce, więc trochę minęło zanim mogłem zacząć hamować. Zakręt zaskoczył mnie o tyle, że byłem pewien, iż główna droga leci ciągle do przodu, a ona skręcała pod kątem praktycznie 100 stopni w prawo – przez co zmuszony byłem wykonać natychmiastowy manewr coby nie zaliczyć czołówki z ew. nadjeżdżającym zza zakrętu autem. W efekcie zablokowałem tylne koło, trochę przyblokowałem przednie i zaliczyłem nieprzyjemnego szlifa z prędkością startową w okolicach 40km/h. Stłukłem kostkę w prawej nodze, pozbyłem się z niej skóry, zeskrobałem skórę z łokcia i przedramienia i na koniec najgorsze – pozbawiłem się skóry z 100cm kwadratowych na udzie. Adrenalina jednak działała, więc kontynuowałem trening, choć w wymiarze mniejszym, a celem był już raczej powrót do domu – nie miałem nawet jak przemyć tego wszystkiego, bo w bidonie tylko izotonik.

W domu woda utleniona i klasyczne opatrunki. Wieczorem mnie siekła temperatura i ogólnie nie było wesoło – noga bolała, łokieć również. Do tego zmiana opatrunku, który przyklejał się do rany – bolesne i wyjątkowo nieprzyjemne.

Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było wyszukanie w internecie opatrunków, które są bardziej humanitarne. Znalazłem opatrunki poliuretanowe oraz hydrokoloidowe. Cena dość wysoka – za rozmiar 15×15 trzeba zapłacić za jedną sztukę w okolicach 15pln. Licząc 2 opatrunki na dobę + sól fizjologiczna do dezynfekcji trochę to wychodzi.. stąd też decyzja coby kostkę i łokieć smarować maścią nagietkową i stosować klasyczny opatrunek (tam nie było dramatu i nie bardzo się to kleiło do rany) a na udzie jednak opatrunek poliuretanowy. Niestety – gdy znalazłem informację na temat tych opatrunków było święto Bożego Ciała, więc apteki – poza kilkoma w całym mieście – pozamykane. W pierwszej nie było żadnych opatrunków poza standardowymi (Galla), choć na zamówienie na następny dzień i owszem. Udało się na Placu Centralnym – tutaj było ich sporo, choć rozmiarówka nieciekawa: 20x20cx (po 25pln sztuka) bądź 10×10 (po 11pln jakoś). Wziąłem na testy 2 sztuki tego drugiego.. no i na szczęście faktycznie działanie rewelacyjne – zmiana opatrunku na prawdę nie jest niczym nieprzyjemnym – tzn. jest oczywiście dyskomfort, ale nie ma porównania do opatrunku klasycznego. Czas gojenia z tego co czytałem skraca się również bardzo poważnie. Mogę to potwierdzić – po 7 dniach od wypadku mam praktycznie nową warstwę skóry już i jest na prawdę super :) Dlatego bardzo zdecydowanie polecam inwestycję w tego typu opatrunki – jakbym się uparł to mógłbym już w ogóle przestać ich używać, ale trochę się boję, że jednak gdzieś coś nadwyrężę, zahaczę itd. A opatrunki te mają zresztą to do siebie, że im lepiej zagojona rana tym dłużej można używać jednego z nich – na początku stosowałem 2 na dobę, teraz jeden na 2 dni i co kolejną zmianę pewnie ten okres będzie się wydłużał. Aha – znalazłem opatrunki Complast w cenie 7pln za sztukę za rozmiar 10x10cm – więc dość atrakcyjnie – polecam (apteka na Krowoderskich Zuchów tuż obok pętli tramwajowej).

Podsumowując wypadek i leczenie muszę napisać kilka rzeczy, których lepiej po mnie nie powtarzać – to głupie błędy, które spowodowały i wypadek i późniejsze problemy:

• To była moja pierwsza tempówka na tym rowerze. Hamulce nie były ustawione tak jak powinny, dzięki czemu delikatne naciśnięcie klamki mogło zablokować tylne koło. Błąd, który mnie kosztował glebę. Co prawda jest to efektem tego, że na tym rowerze zazwyczaj ciągnę przyczepkę, więc hamulec musi być tak ustawiony, no ale powinienem był wbić sobie to do głowy wcześniej i się przestawić.
• Zakręt mnie zaskoczył a nie powinien. Faktycznie na tej trasie jeżdżę wiele ale nie w takiej konfiguracji jak owego dnia – zakrętu się nie spodziewałem, bo była 6:30 rano i nie ogarnąłem całej trasy wcześniej – a to błąd. To, że zakręt znałem to nic – po prostu zapomniałem, że tam jest.. fakt, że naokoło się zazieleniło, zmieniło się trochę otoczenie itd od mojej ostatniej wizyty tam nie powinien mieć nic do gadania…
• Gleba może się zdażyć zawsze. Dobrze jest mieć ze sobą jednak ten drugi bidon ze zwykłą wodą..
• Dobrze jest zaopatrzyć domową apteczkę w chlorheksydynę – dzięki niej odkażanie rany jest praktycznie bezbolesne.
• Ostatnia rzecz – choroba. Po glebie powinienem siedzieć 2 dni w domu, gdyż oczywiste jest, że jestem słaby a organizm koncentruje się na ranach, więc jestem podatny na infekcje. Efekt – zaraz coś złapałem – czy to w aptece czy w pracy czy na ulicy. Dzięki temu mam tydzień wyjęty z życiorysu i siedzę na L4 – zresztą widać, bo piszę coś takiego – przecież w normalnych warunkach nie miałbym na to czasu ;)

Podsumowując – metody leczenia są różne, ale warto się zastanowić nad tymi, które dają ulgę i przyspieszają gojenie ran – może się nam to zwrócić dość szybko. Wiele rozmawiałem i czytałem o powikłaniach, niegojących się szlifach itd.. nie chciałbym tego przeżywać – może to kosztować dużo więcej niż te kilka(naście) opatrunków :)

Poza tym dobrze jest jednak dać sobie odpocząć zaraz po takim wypadku – te 2,3 pierwsze dni mają kluczowe znaczenie dla rekonwalescencji i dobrze w ciągu nich nie złapać żadnej większej infekcji. Ja i tak mam farta, że pomimo tego, że choruję to rany goją się super. Choć moja rodzina już gorzej bo ich pozarażałem :(

No i na koniec – oczywiście nawiązanie do treningów. Jaki będzie wpływ takiej praktycznie 2 – tygodniowej przerwy? Statystyki i wykresy mówiące o spadku formy i konkretnych parametrów to jedno – LT się obniży, wytrzymałość spadnie, osiąganie tętna submaksymalnego pewnie się skróci.. ale to jest do odrobienia. Przegapiłem jedne zawody, drugie sobie odpuszczę.. ale to nie koniec świata :) Najważniejsze to nanieść odpowiednie zmiany na plan treningowy, odbudować bazę (po tak długiej przerwie to konieczność..), odpuścić sobie najbliższe zawody i pamiętać, aby nie przegiąć na początku z treningami – powoli – nie próbować „nadrabiać zaległości”.

Marzysz o takiej koszulce? :) Może być Twoja. Wystarczy, że napiszesz o swoich doświadczeniach Zaganiania Roweru Do Roboty. Dobrych i złych.
Na teksty czekamy pod gniazdko@chronskron.org.
Odkładamy na tą okoliczność 15 koszulek.
Ty piszesz, my publikujemy, Ty masz koszulkę.
Kto lepszy ten pierwszy, czy jakoś tak :)

I tak sobie pomyślałem… koszulek rowerowych nigdy dość (a w sumie to niewiele, bo większość to koszulki na rower z kieszonkami itd a nie t-shirty), więc czemu nie.. będę w końcu mógł ponarzekać, odgryźć się za te wszystkie sytuacje a na koniec pogłaskać i stwierdzić, że bez roweru to se ne da ;)

Zacznijmy od czegoś spokojnego.. początek tygodnia, na zewnątrz słońce za chmurami, 15 stopni na plusie.. coś boskiego. Rower#1 wyprowadzam z garażu, pakuję obiad do sakw i jazda do pracy. W uszach książka (audiobooki na rowerze – rewelacja), przede mną 30 minut pedałowania po centrum Krakowa. Wjeżdżam w Bronowicką, omijam kolejne auta stojące w korku.. czerwone światło, bidonik z wodą.. zielone – ja jadę, auta stoją, bo tramwaj wypuszcza ludzi. I tak kawałek, który autem zajmuje 15 minut ja robię w 3. Do pracy dojeżdżam akurat gdy w powieści następuje zwrot akcji. No to nie śpiesząc się rozpakowuję sakwy, zabieram graty i do pracy.. zwrot akcji zakończony, rowerek stoi pod płachtą… sielanka. Po pracy z powrotem to samo – audiobook, sakwy i w drogę. Tym razem bez porannego pośpiechu, więc wybieram trasę przez Bulwary Wiślane. W twarz miły wiaterek, pod mostami zapach ryb – wielu może się wydać smrodem, ale mi przywodzi w pamięci różne wyjazdy nad morze… przyjemnie :) Powoli dojeżdżam do Salwatora.. a co tam – blat w dół i jazda do góry pod Kopiec Kościuszki – godzina jeszcze młoda w końcu :) Spod kopca jeszcze szybko zjazd w kierunku Zoo i przez Wolę powrót na Bronowice Wałami Rudawy.. znów sielanka. Temperatura idealna, po drodze mijam kolejne korki.. ehh i po co tak siedzieć w aucie :) Gdybym mieszkał pod Krakowem to autem co najwyżej do Opolskiej czy Rząski – dalej to przecież sama frajda na rowerze.. i oszczędności – spore. Dojeżdżam pod dom. Jeszcze tylko spoglądam na mojego Focusa Kombi.. śpi od wczoraj – w trasie 300km po nowy rower pod Wrocław i do Zoo.. teraz ma 5,6 dni laby. W ciągu tygodnia go nie ruszamy – ani ja ani żona. Chyba, że na pilne zakupy do Makro – stamtąd przywozimy cały bagażnik, więc rower odpada.. choć zdarzyło mi się kilka razy wracać stamtąd z pełnymi sakwami ;)

To był opis bardzo sielankowy – idealne warunki, powolne tempo.. i jeszcze te „budujące” korki na ulicach. Ale potrafi być też gorzej:

Grudzień, na zewnątrz zimno, ale bez śniegu. Niebo pochmurane – wracam z pracy. Muszę się śpieszyć, bo obiecałem Agnieszce, że wrócę wcześniej i jej ściągnę małego z głowy – żona ma trochę więcej pracy teraz. Jest ciemno,światełko z przodu i z tyłu, na tyłku długie gacie z pampersem, na górze cienka koszulka z długim rękawem i kamizelka z windstopperem – zestaw super do wartkiej jazdy gdy jest 2-3 stopnie na plusie – pedałując nie marznę i nie przegrzewam się. W pewnym momencie łapię gumę. Z tyłu – to potrafi doprowadzić do szału. Z tyłu mam bagażnik, pełne sakwy itd. Do tego koła mam zakręcane śrubami 15kami a nie szybkozamykaczami – po co kusić złodzieja.. czasu nie mam. Schodze z ulicy na chodnik, składam lusterko, odwijam dzwonek, ściągam licznik, wyciągam z sakwy „zieloną torbę”  i stawiam rower do góry nogami. Z siatki wyciągam zestaw: klucz 15ka, dętka zapasowa, łyżki do opon.. odkręcić kółko, rozpiąć hamulec, ściągnąć kółko, z kółka spuścić do końca powietrze, ściągnąć łyżkami oponę z dętką, sprawdzić gdzie jest dziura. sprawdzić opnę z 2 stron czy coś nie zostało i nie przedziurawi opony, przejechać palcem po opasce na kole coby się upewnić, że nic tam nie ma, nowa dętka w oponę.. zimno jak fix. To zajmuje około 5-10 minut, ale powoli palce przestają reagować jak należy. Teraz w końcu pompowanie – w końcu bo można się rozgrzać. Nie pompuje jednak do końca bo opona szeroka i napompowana nie wejdzie w rozpięte nawet hamulce. Teraz koło wsadzić w ramę, zakręcić, zapiąć hamulce, upewnić się, że jest założone poprawnie i zakręcone (w starych rowerach niskobudżetowych są z  tym problemy) i można pompować dalej. Ok – po kilkunastu minutach procedura zakończona – ręcę czarne, ale nie ma czasu na takie szczegóły. Mogę w końcu wyciągnąć lampkę z między zębów (czasem trzeba sobie pomóc – w zimie zawsze wracam po ciemku już…) i jazda. Tempo zawałowe, bo z czasem jestem w plecy. Cisnę ile fabryka dała, tętno submaksymalne, ale jeszcze z 15 minut tylko :) Niestety.. znowu flak. Tym razem jednak wiem, że będzie już tylko gorzej, bo zamiast zapasowej dętki, której już nie mam pozostają łatki. Procedura podobna – tym razem jednak brudnymi rękami staram się napisać SMSa Agnieszcze, że kawałek się spóźnię. I znowu zabawa – tyle, że tym razem palce już zgrabiałe a ja muszę szukać dziury w dętce… masakra. Tym razem bardzo dokładnie sprawdzam miejsce w oponie, gdzie zrobiła się dziura w dętce. Zaszył się w niej kawałek minimalny jakiejś kości. Niewidoczny z zewnątrz opony ani wewnątrz. Ledwo wyczuwalny pod palcem – a pod zgrabiałym palcem to już w ogóle.. i 2 dętki w plecy. Pozostaje łatanie. Przez te 2 akcje mam 30 minut w plecy. Tego dnia nie było korków – autem bym przeleciał w 15-20 minut… C’est la vie. Auto śpi spokojnie do weekendu – jest w końcu środek tygodnia :)

Takie akcje jak powyżej zdarzają się – rzadko, ale jednak. Każda czegoś uczy. Ja np jak widać wożę ze sobą „zieloną torbę” w sakwie. Jej zawartość opiszę na końcu artykułu, bo będą jeszcze różne inne „akcje”, które uzupełnią to co powinno się znajdować w torbie podręcznej ;)

Lato, upał. Wychodzę z pracy – dziś bez sakw, na lekko na rowerze#2. W weekend zawody, rower startowy, wieczorami ciągle w nim coś dłubię a następnego dnia jadę do pracy na nim aby sprawdzić jak tam zmiany. Jadę bardzo szybko – koła 26″, prędkość koło 30-35km/h. Przejazd kolejowy, zapora w dole.. no trudno – odpoczynek. Pociąg przejeżdża, wagony policzone ;) Szlaban do góry, za mną kolejka aut, ale pole position zobowiązuje. Akurat mam nowe SPD, więc ogień. I w ułamku sekundy po owym „ogniu” zbieram zęby (nie dosłownie) z ziemi. Zerwałem łańcuch startując, pedały wpięte, więc jak mi szarpnęło nogami tak zrobiłem fikołka w miejscu… nie mam skuwacza – więc spacerek w skwarze 30-35 do domu… bagatela 5km :)

Droga do pracy i z pracy zajmuje mi zazwyczaj koło 20 minut. W zimie jest to 30 minut. Plus / minus 5 minut ze względu na światła. Pewnego razu jednak pobiłem rekord – wracałem 90 minut. W porównaniu do aut to i tak było nic – one potrafiły przez miasto przebijać się 3,4h. Miało to miejsce w zimie w trakcie jednej z większych zamieci śnieżnych. Zagonienie roweru do roboty tego dnia było.. ciężką decyzją. Komunikacja miejska nie wchodzi w grę, bo płacenie 6pln za przejazd w 2 strony mnie nie bawi. Auto.. pogoda zapowiadała się tak, że byłem pewien, że korki po prostu zniszczą to miasto tego dnia. Pozostał ukochany rower. Kilka dni wcześniej zmieniłem opony na strikte – śniegowe, bo wiedziałem co się szykuje. Jednak obawiałem się tego, że po deszczu i mocnym przymrozku będzie ślisko z rana. A na popołudnie zapowiadano bardzo duże opady śniegu – warunki więc bardzo ciężkie dla rowerzysty.. Ale co tam – do pracy jakoś dojechałem – co prawda w kilku miejscach na chodnikach trzeba było poprowadzić przez szklankę, ale na ulicach super – auta rozjeżdżają wszystko. Do tego sól, która poza niszczeniem roweru, butów i spodni rozpuszcza lód do formatu syfo – brei. Do pracy dojechałem spokojnie. Powrót z pracy… dramat i masakra. Miasto stało w korkach. Śnieg zaczął sypać koło 13, więc do 17 było już koszmarnie. Pod śniegiem lód, więc każde auto się ślizgało. Zdecydowałem się więc jechać Bulwarami Wiślanymi coby nie musieć przeciskać się między autami. Na Bulwarach było tak:

Mówiąc krótko: Karradras i „You shall not pass!”. Ale udało się… przeżycia ciężkie, odmrożeń brak (mimo wszystko przegrzałem się nawet). Pełny opis tutaj: http://www.makaronzserem.eu/2010/12/01/powrot-taty/

To takie hardcorowe wspomnienie ostatniej zimy :) Ale bywają też i zimy bardzo przyjemne. Kilka lat temu przebywając na Sylwestra w Poroninie zebrałem się któregoś dnia rano koło 5tej coby pojechać na Turbacz na rowerze. Śniegu nie było wtedy w ogóle, więc tylko zacierałem ręce czekając na ten dzień :) Jakie było moje zdziwienie gdy to o godzinie 5 rano wyjrzałem za okno i stwierdziłem bardzo dużą powłokę śniegu – wszędzie. Było po prostu biało… I jak tu zagonić rower do roboty i siebie zmusić? Bez problemu :D Po wyrypie było tak:

Miny ludzi, którzy tego dnia dojeżdżali pod Długą Halę coby na nartach pojeździć i spostrzegli gościa zjeżdżającego z Turbacza (godzina 9 rano).. bezcenne :)

Czasem jednak jest bardzo ciężko. 12h treningów tygodniowo… rower#2 lub rower#4 w zależności od rodzaju treningu.. do pracy na 9tą, wstać trzeba o 5:30, o 6 jazda, godzina do półtorej, 7:30 w domu, pobyć trochę z rodziną i do pracy.. i tak cały tydzień. A plan treningowy mówi, że odpoczynek dopiero za 3 tygodnie – wtedy jeżdżę tylko do pracy i z powrotem bez treningów porannych… ale czy na prawdę jest tak ciężko? O 6 rano świat jest inny :) Drogi prowadzące za Kraków są o wiele bardziej puste i przyjemne, powietrze jest rześki – jeździ się super :) I po takiej jeździe w pracy dzień mija inaczej – jest moc :)

Czasami też rower jest zaganiany przez małego. Zamiast na spacer woli jechać „na samoloty” czy po prostu „rowerrrr”. Wtedy pozostaje zatrudnić rower#3 w wariancie z rydwanem. Mały może się przespać jak to czasem lubi na spacerze robić po to, aby po godzinie wylądować na torze kajakowym czy w okolicach lotniska i oglądać.. :)

Są jeszcze 2 sytuacje gdy to trzeba zapędzić rower do roboty. Na ostatnich „wakacjach” na Słowacji owe zagonienie to była pro – forma. Pobudka o 6 rano, a na koniec, po ciężkim podjeździe terenowym widoki o takie (Zelene Pleso):

Ostatnia sytuacja – to już zawody. Trenuje się na nie, kombinuje, trzeba się wyrzekać wielu przyjemności… i wszystko po to aby przez 8h w temperaturze 6 stopni i dzikim deszczu przejechać 100km w błocie. Ale czy nie ma tu gdzieś uśmiechu na twarzy (poza hipotermią wszędzie indziej)? :D

Tutaj chyba czas zakończyć opowiadanie. Jak widać – rower to nie tylko środek transportu do pracy – jest to zdecydowanie sposób na życie :) Poniżej ostatnia fotka – z masy krytycznej z tej niedzieli – Modraszki w ochronie Zakrzówka:

W piątkowe popołudnie na stronie rowerowanie.pl wyczytałem o XC w centrum Krakowa. Trochę wstyd, bo okazuje się , że to już VII edycja a ja o niej usłyszałem po raz pierwszy. Nie czekając zbyt długo zgłosiłem swój udział (nie czekałem z decyzją bo a) rejestrując się do piątku włącznie na numerku startowym dostawało się wydruk swojego imienia, teamu itd, więc +3 do lansu, b) niska opłata startowa 10pln.. niższa niż jakiekolwiek inne XC, w którym mi było dane wziąć udział, c) to 10 minut od mojego domu…).

W trakcie rejestracji dowiedziałem się od obsługi, że ich webmaster to druciarz, dlatego też rejestracja on-line ma problemy i nie działa, a ponadto, że nie muszę się stawiać skoro ranne wstają zorze – czyli o 9 rano w niedzielę – celem dokonania wpłaty. To ostatnie mnie najbardziej ucieszyło, bo o ile zawody miały miejsce w niedzielę o tyle ja w sobotę wieczór miałem imprezę urodzinową.. ;)

Wybranie roweru startowego było drobnym problemem – podstawowy Zaskar po Zabierzowie ciągle w częściach – a w sumie to SID czeka na lepsze czasy coby dokończyć jego serwis, Karakoram ma rozjechany amortyzator i czeka na cokolwiek innego.. pozostał Outpost, który jest rowerem strikte – turystycznym na niskiej klasy osprzęcie, ważący tyle, że mógłby bić rekordy na trasach DH.. no ale startować trzeba, więc Outpost do boju :)

Jeszcze tylko wrzuciłem zapytanie na forum.retromtb.pl z nadzieją, że staszek się zdecyduje, bo w sumie samemu to zawsze trochę gorzej – a tak to była opcja pościgać się razem ;) Dodam, że na wstepie plan był startować w elicie – głównie dlatego, że start amatorów był godzinę wcześniej, a ja po imprezie szanuję każdą godzinę snu :) W efekcie jednak obudziłem się o 8 rano bez większych problemów, gdyż imprezę zepsuła mi awaria w pracy, przez co alkoholu spożyłem tyle co prawie nic ;) Dałem znać staszkowi, że jednak możemy startować w amatorach, zebrałem się i w tempie zawałowym popędziłem na Rakowicką. Rozgrzewka była całkiem ok, ze sobą wziąłem tylko bidon, żadnych narzędzi, jedzenia itd – na 40 minut kręcenia powinno mi styknąć śniadanie i banan do tego.

Pojawiłem się akurat na ostatnich rundach kobiet. Tuż po zakończeniu ich wyścigu sędzia pozwolił amatorom przejechać trasę i ją poznać. Siadłem na kole staszkowi i rozpoczęliśmy rekonesans :) Co tu dużo mówić – trasa super – ile się ścigałem tyle nie widziałem jeszcze tak przyjemnej, ciekawej i w sumie to pokręconej trochę trasy. Dość urozmaicona: asfalt, kostka brukowa, chodniki, trawa, piasek, krawężniki wysokie.. sporo skakania po owych krawężnikach, sporo króciutkich, ale dożartych podjazdów, kilka spadków (na jednym z nich latałem jak Adam).. ogólnie bardzo pozytywne wrażenie na mnie wywarła – aż się samego startu nie mogłem doczekać. Staszek gdzieś zniknął a ja zdecydowałem się jeszcze raz wolno przejechać trasę i opatentować ze 2,3 miejsca, na których poszło mi średnio. W trakcie tego patentowania poczułem luz na lewej korbie i zorientowałem się, że się troszkę odkręciła na kwadracie… (*&*(&*(&*(&^*&^ – tyle tylko powiedziałem pod nosem. Korba wkręcana śrubą płaską, potrzebny klucz nasadowy… lipa – nikt tutaj takiego nie ma. Standard to imbus lub jakieś magiczne patenty z Hollowtecha.

Jak tak szukałem rozwiązania tak wystartowali amatorzy… olałem poszukiwania i zacząłem oglądać jak idzie staszkowi. Pierwszą połowę (4 kółka) trzymał się mocno w okolicach 5-6 miejsca – szedł jak burza. Potem zaczęło go coś odcinać i tak spadł na jakieś 7 miejsce mając przed sobą sporo do następnego zawodnika, a za sobą jeszcze więcej… pewnie też stąd stracił moc, bo wiadomo jak to ciężko jest gonić kogoś, kogo nawet nie widać ;) Gdy przejechał linię mety i zameldował się na miejscówce pod basenem opowiedziałem mu historię korby i zdecydowaliśmy się najpierw wkręcić ją śruba pożyczoną z jego roweru a po chwili staszek stwierdził, że w sumie to mogę wystartować na jego Univedze – i dzięki temu znowu mi się micha ucieszyła :D Co prawda start w elicie po tym co zobaczyłem w amatorach był dość karkołomny, ale co tam – zmieniłem taktykę na „survival mode”, czyli „nie daj się tylko zdublować”. Trochę pokręciłem testowo na Univedze, stwierdziłem, że w pochyleniu na zakrętach ma problemy (opony nie te..), ale co tam – linia startu i… ogień :D

Pierwsze kółko było mocne – starałem się nie pozwolić na ucieczkę ostatniemu zawodnikowi :D Już na początku ze 2,3 odpadło, więc po pierwszych 2 kółkach zostałem z jednym zielonym (ale nie z rowerowania) i obiecałem sobie, że będę na nim siedział i gdzieś tam może coś się z nim powalczy :) Rower leciutki, na sztywniaku, więc kilka razy mną rzuciło na trawie dopóki się nie przestawiłem; na ostrych zakrętach niestety tracił trakcję, więc trzeba było hamować w kilku miejscach.. ale to też kwestia dupiatej techniki z mojej strony ;) Na 3 kółku bodaj mój „zielony towarzysz” na podjeździe pęknął swoją karbonową sztycę i zostałem sam. Chwilę później na nawrotce wykonując w piachu zakręt 90 stopni wygrzmociłem się waląc kontuzjowanym kciukiem prosto w glebę – ale tylko zakląłem pod nosem, chwyciłem kierownicę bez użycia kciuka i ogień dalej.

Po chwili palec przestał boleć, więc już bez problemów mogłem manewrować przerzutką tylną bez angażowania przedniej (staszek po amatorach podpowiedział mi, że średnia tarcza wystarczy na cały wyścig – racja..). 4 kółko to już było gonienie własnego cienia – pulsometr pokazywał czasem 180, czasem 190, czasem 200, starałem się określić jak daleko odjechała mi reszta i gdzie jest lider… i tak jadąc i wykręcając między drzewami, skacząc na krawężnikach itd w końcu wyrżnąłem się raz jeszcze w tym samym miejscu – teraz jednak kciuk powiedział od razu „pierdole, nie robię”, a, że miało to miejsce 100m przed linią startu, tak też zdecydowałem się zakończyć zabawę :(

Generalnie zawody bardzo warte polecenia – jednak coby nie mówić – nawet kategoria amatorów jest dość zaawansowana, więc należy wiedzieć na co się pisze :) Trasa oznakowana i przygotowana super, sędzia rewelacyjny, cała otoczka, klimat… rewelacja :) Jednak trzeba pracować – technika, technika – na zakrętach traciłem cholernie dużo. Koksu też zabrakło – od Zabierzowa coś się nie mogę zmobilizować do treningów.. oj trzeba się spiąć i do roboty :)

Zawody polecam bardzo – dzięki wielkie dla stacha za użyczenie swojej torpedy :)

I jeszcze kilka fotek:

Zdjęcia w tej relacji zostały zaczerpnięte z galerii zamieszczonych na stronach Tour de UEK:

• galeria by ano
• galeria by Kasia Górska
• galeria by Versus

Na forum retromtb wrzuciłem zapytanie / zajawkę w odpowiednim temacie i zgłosił się Staszek do towarzystwa. Początkowo start miał mieć miejsce w sobotę o 6 rano, ale ze względu na pogodę przełożyliśmy go na niedzielę na 7. W ową niedzielę pogoda nas nie uraczyła słońcem – cóż powiedzieć – cieszyłem się, że nie padało, choć było mokro po nocy. Śniadanie, przepakowanie i w drogę. Staszek już zadzwonił koło 7ej, że znajduje się w umówionym miejscu, a ja… cóż – zebrałem się w końcu o 7:20 prosząc go aby podjechał pod Most Zwierzyniecki.

Wystartowałem dość szybko coby nie kazać czekać na siebie zbyt długo – szybki podjazd pod Kopiec Kościuszki ulubioną kostką brukową od Królowej Jadwigi akurat mnie obudził :) Potem zimny zjazd na Most Zwierzyniecki, powitanie i powoli do przodu. Wyjazd z Krakowa trochę męczący – ja się jeszcze nie obudziłem, światła

, auta – wiadomo… i do tego dość wilgotno, więc na postojach parowały mi okulary – a ubrałem się raczej ciepło, bo ciągle mam po Zabierzowie uraz psychiczny do temperatur w okolicach 6 stopni i deszczu ;)

Za Krakowem okazało się dość szybko, że Staszek lubi sobie pocisnąć – ciągle na blacie, na podjazdach dociskał należycie, a ja spokojnie odstawałem z tyłu na tych dłuższych i bardziej stromych podjazdach pilnując żeby nie wskakiwać zbyt daleko powyżej lt :) Po drodze obgadaliśmy kilka wspólnych tematów, ja się zacząłem w końcu budzić a pogoda na szczęście rokowała zmiany na lepsze. Dla poprawy humoru obgadaliśmy trochę skoliozę, twierdząc, że bliżej mu do terminatora aniżeli do człowieka – przynajmniej w częściach stawowo – kostnych oraz mięśniowych. Swoją drogą ciekawe czy podjazdy z przyczepką z chłopcami też robi na singlu…

W takiej to miłej atmosferze (kur&*&^% gdy to upuściłem elektronikę na ulicę przy pewnej prędkości) minął nam czas aż do Myślenic. Po drodze dwa większe podjazdy, kilka szybkich zjazdów i bardzo pusto na drodze. W zasadzie godzina była wczesna i niedziela to i wiadomo, że ludzie raczej odżywają po nocy dopiero :)

Podjazd na Chełm zrobiliśmy od razu w biegu, bez postojów i planowania taktyki ;) Byłem pełen podziwu widząc jak Staszek sobie poradził – zrzucił tylko blat na mniejszy i do góry. W lesie było wilgotno i zimno – mi się akurat takie klimaty podobają, więc uczta dla oka :) Potwierdziła się też informacja HTHT, iż asfalt jest podciągnięty na górze już pod sam las – więc było jeszcze miejsce do dokręcenia pod górkę :)

Już na górze minęło nas kilka aut – akurat zaczynała się msza w kościele. Oczywiście jak to bywa w takich przypadkach – auta były uruchamiane na tą okazję coby przejechać te 300m, ale co tam – grunt to lans w Golfie jedynce ;)

Na górze postój i zjazd na dół – dość szybki. W Myślenicach jeszcze postój w sklepie celem uzupełnienia braków w bufecie Staszka i jedziemy dalej (ja akurat jeżdżę trybem oblężniczym – 3 banany, 3,4 wafle itd… na trasie byłem samowystarczalny :D ). W drodze powrotnej trochę pokombinowaliśmy z trasą coby ominąć jeden podjazd (Staszkowi brakowało przełożeń, co wg. Zbooya może oznaczać, że Staszek przytył i brakuje mu trochę pary ;) ) ale i tak w końcu go musieliśmy wyjechać – choć delikatniejszym wariantem. Wyszło też w końcu słońce co zmusiło nas do postoju i przebrania się (rękawki i nogawki w kieszeń, Staszek obwiązał kurtkę na rurze górnej a mi sprzedał jeszcze trochę gratów). Zrobiło się przyjemnie ciepło i od razu mi wróciła energia – w końcu udało sie wskoczyć powyżej 170bpm i pokręcić trochę dynamiczniej :) Szkoda, że w drodze powrotnej, ale co tam :) Dalej to już wjazd do miasta, pożegnanie Staszka i próba trafienia w Kapelankę zakończona wjazdem w Konopnickiej i przeciśnięciem się na Wały Wisły, gdzie znowu akurat miał miejsce Interrun i gdzie to zostałem poproszony o udanie się z rowerem… na ulicę. Uciekłem więc w Monte Cassino i przez Kopiec Kosciuszki do domu. Niestety na podjeździe (ostatnim!) znowu mnie coś ukłuło w kolanie lewym i pod kopiec jechałem już na młynku – podobnie jak ze 30km przed końcem Zabierzowa – wtedy też zostałem zmuszony do kręcenia bliżej młynka na podjazdach. No i do domu już na wyższej kadencji i mniejszej prędkości.. byle dojechać. Kontuzja jest do obadania.

Poniżej reszta fotek:

Ogólnie wyjazd bardzo udany. Wyszło razem koło 90km, czas samej jazdy niecałe 4h no i coś powyżej 1000m podjazdów. GPSa włączyłem dopiero za Mostem Zwierzynieckim, więc dane są średnio dokładne (odnośnie długości trasy). Trasa jak poniżej:

Zdecydowaliśmy się wziąć udział w kolejnej edycji Tour de Pologne amatorów, która odbędzie się 5 sierpnia tego roku. W chwili obecnej staramy się rozpracować sprawy logistyczne, pomoc techniczną, noclegi itd. Wyjazd treningowo – aklimatyzacyjny najprawdopodobniej będzie miał miejsce po drugiej stronie Tatr, czyli na Słowacji w Novej Leśnej – 2 dni podjazdów powinno dać naszej reprezentantce w płuca na tyle, aby upokorzyć niejednego na linii mety :)

Mamy nadzieję do tego czasu znaleźć w końcu sponsora tak, aby pojechać pod konkretną marką – zawsze to trochę w skrzydła doda :)